پویانمایی ایران

پویانمایی ایران به مثابه یکی از شاخه های هنرهای تصویری، مسیری پرفرازونشیب را از نخستین تجارب دهه ۱۳۳۰ خورشیدی تا آثار دیجیتال معاصر پیموده است. مقاله حاضر با رویکردی مروری-تحلیلی، سیر تاریخی، تحولات فرمی و مضمونی، چالش های ساختاری و چشم انداز آینده این هنر-صنعت را مورد واکاوی قرار می دهد. یافته ها نشان می دهد که پویانمایی ایران علی رغم کسب موفقیت های بین المللی در جشنواره هایی مانند انسی و اشتوتگارت، همچنان با مسائلی چون نبود صنعت بومی توزیع، ضعف سرمایه گذاری، مهاجرت نیروهای خلاق و توقف بسیاری از پروژه های بلند مواجه است. همچنین مقاله به تعامل پویانمایی با ادبیات کهن (شاهنامه، کلیله و دمنه)، عرفان (مثنوی معنوی)، مسائل اجتماعی-سیاسی معاصر و فناوری های نوین (سه بعدی، رایانهای و هوش مصنوعی) می پردازد. در نهایت، بر ضرورت تشکیل نهاد ملی پویانمایی، بازتعریف نظام آموزشی و حمایت حقوقی از تولیدکنندگان تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

پویانمایی ایران ، انیمیشن ، تاریخ سینمای ایران ، هنر دیجیتال ، سینمای کودک و نوجوان ، داستان پردازی بصری ، صنایع خلاق