بررسی تطبیقی پارچه های حلال و اخلاقی از منظر اسلام و اهمیت مد پایدار در ایران

این مقاله به بررسی مفهوم پارچه حلال به عنوان مفهومی فراتر از جنس ماده، یعنی دربرگیرنده کل زنجیره تولید از منظر اسلام می پردازد و نسبت آن را با اصول مد پایدار و اخلاق زیست محیطی می سنجد. پرسش اصلی این است که چگونه می توان الگوی تولید و مصرف پارچه در ایران را با تکیه بر سنت های بومی و ارزش های اسلامی، به سمت پایداری سوق داد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی نشان می دهد که صنعت نساجی سنتی ایران پیش از دوره پهلوی، به طور طبیعی با اصول حلال و پایداری هم راستا بوده است. ورود مدرنیته غربی در عصر پهلوی، این هماهنگی را برهم زد و به مصرف گرایی و گسست از طبیعت و اخلاق انجامید. با این حال، پس از انقلاب اسلامی، سیاست های خودکفایی و تاکید بر ارزش های اسلامی، زمینه را برای احیای این رویکرد فراهم کرده است. نهایتا با معرفی فناوری های نوین در تولید الیاف زیستی و فرآیندهای تکمیل سبز، راهکارهایی برای پیوند دوباره سنت، شریعت و پایداری در صنعت نساجی ایران ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

پارچه حلال ، مد پایدار ، اخلاق زیست محیطی اسلامی ، تاریخ نساجی ایران ، انقلاب اسلامی ، مد آرام