«رابطه ی بین سواد دیجیتال والدین و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان: نقش میانجی مدیریت هیجانی»

تحول های فناورانه در دهه های اخیر، شیوه های تعامل، یادگیری و حمایت آموزشی در خانواده را دگرگون کرده است. در این میان، سواد دیجیتال والدین به عنوان یکی از عوامل موثر بر کیفیت هدایت تحصیلی فرزندان، اهمیتی روزافزون یافته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سواد دیجیتال والدین و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان با تاکید بر نقش میانجی مدیریت هیجانی انجام شده است. این مطالعه به روش کتابخانه ای و با رویکرد توصیفی تحلیلی صورت گرفته و داده ها از طریق بررسی متون علمی، مقالات پژوهشی، کتاب ها و اسناد معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده اند. یافته ها نشان داد که والدین دارای سواد دیجیتال بالاتر، توان بیشتری در انتخاب، ارزیابی و استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی دارند و می توانند محیطی حمایتگر، غنی و انعطاف پذیر برای یادگیری فرزندان ایجاد کنند. این امر به شکل مستقیم موجب افزایش باور دانش آموزان به توانایی های تحصیلی خود می شود. همچنین مدیریت هیجانی به عنوان متغیری میانجی، در تبیین این رابطه نقشی اساسی ایفا می کند؛ زیرا هدایت آگاهانه والدین در فضای دیجیتال، کاهش تنش های آموزشی، افزایش احساس کنترل، تقویت تاب آوری و بهبود تنظیم هیجانات دانش آموزان را در پی دارد. در نتیجه، ارتقای سواد دیجیتال والدین و آموزش راهبردهای مدیریت هیجانی، می تواند زمینه بهبود خودکارآمدی تحصیلی و موفقیت آموزشی دانش آموزان را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال والدین ، خودکارآمدی تحصیلی ، مدیریت هیجانی ، دانش آموزان ، یادگیری دیجیتال