بررسی رابطه بین تربیت اخلاقی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف از مقاله حاضر، بررسی رابطه و تاثیر متقابل تربیت اخلاقی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. با توجه به اهمیت ابعاد غیرشناختی در فرآیند یادگیری، این مطالعه در پی آن بود تا مشخص کند چگونه ارزش های اخلاقی می توانند به عنوان زیرساختی روانی-اجتماعی، بر انگیزه، نظم و عملکرد آکادمیک دانش آموزان تاثیر بگذارند. این مقاله از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد مروری و کتابخانه ای است. نتایج نشان داد که تربیت اخلاقی از سه مسیر اصلی بر پیشرفت تحصیلی تاثیر می گذارد: اول، تقویت مهارت های خودتنظیمی و مسئولیت پذیری درونی که منجر به برنامه ریزی دقیق تر، پرهیز از اهمال کاری و افزایش پایستگی در یادگیری می شود؛ دوم، بهبود فضای روانی-اجتماعی کلاس درس از طریق ارتقای مهارت های ارتباطی، احترام متقابل و همکاری گروهی که بستری امن و آرام برای یادگیری عمیق فراهم می کند؛ و سوم، ارتقای سلامت روان و کاهش عوامل استرس زا نظیر اضطراب و احساس گناه که با آزادسازی ظرفیت های شناختی و حافظه کاری، بازدهی ذهنی دانش آموزان را افزایش می دهد. بر اساس یافته های پژوهش، تربیت اخلاقی و پیشرفت تحصیلی رابطه ای دوسویه و تقویت کننده دارند و نمی توان این دو را از هم تفکیک کرد. بنابراین، سیستم های آموزشی موفق آن هایی هستند که آموزش آکادمیک را با پرورش فضایل اخلاقی در هم تنیده اند.

کلیدواژه ها:

تربیت اخلاقی ، پیشرفت تحصیلی ، خودتنظیمی ، سلامت روان ، تعاملات اجتماعی ، یادگیری موثر