نقش هوش هیجانی مصنوعی در تشخیص سطح خستگی و درماندگی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش و جایگاه هوش هیجانی مصنوعی (AEI) به عنوان ابزاری نوین در پایش وضعیت روان شناختی دانش آموزان، به ویژه در شناسایی زودهنگام نشانه های خستگی تحصیلی و حس درماندگی، انجام شده است. با پیچیده تر شدن محیط های آموزشی و افزایش فشارهای روانی بر یادگیرندگان، روش های سنتی مشاهده محور دیگر کارایی لازم را برای تشخیص حالت های درونی و ناپیدای دانش آموزان ندارند. این مطالعه با تمرکز بر قابلیت های محاسبات عاطفی، از جمله تحلیل حالات چهره، پردازش لحن صدا و داده های زیست سنجی، به دنبال ارائه مدلی است که بتواند پیش از تبدیل شدن خستگی گذرا به فرسودگی مزمن یا درماندگی آموخته شده، هشدارهای لازم را به نظام آموزشی و والدین ارائه دهد تا مداخلات اصلاحی در زمان مناسب صورت پذیرد.متدولوژی این پژوهش بر رویکردی ترکیبی استوار است که در آن ضمن بررسی مبانی نظری و مدل های الگوریتمی تشخیص عاطفه، کارایی این سیستم ها در محیط های واقعی آموزشی مورد سنجش قرار می گیرد. نتایج بالقوه این تحقیق نشان می دهد که هوش هیجانی مصنوعی می تواند با دقت بالایی تفاوت میان خستگی ناشی از تلاش ذهنی و درماندگی ناشی از ناتوانی ادراک شده را تمیز دهد. در نهایت، این پژوهش تاکید می کند که بهره گیری از هوش مصنوعی در حوزه سلامت روان دانش آموزان، نه تنها بار نظارتی معلمان را کاهش می دهد، بلکه با ارائه داده های عینی، بستری برای شخصی سازی حمایت های عاطفی و آموزشی فراهم آورده و از افت تحصیلی و آسیب های روانی بلندمدت پیشگیری می کند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی مصنوعی ، خستگی تحصیلی ، درماندگی آموخته شده ، محاسبات عاطفی ، سلامت روان دانش آموزان.