مقایسه کلاس درس معکوس با روش سخنرانی در افزایش خودتنظیمی و انگیزه درونی دانش آموزان متوسطه اول

این مطالعه به مقایسه تاثیر دو رویکرد آموزشی کلاس درس معکوس و روش سخنرانی سنتی بر افزایش خودتنظیمی و انگیزه درونی دانش آموزان مقطع متوسطه اول پرداخت. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه هفتم در یکی از مدارس دولتی شهرستان نقده در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه گیری به روش تصادفی خوشه ای انجام شد و ۶۰ دانش آموز در دو گروه ۳۰ نفری (آزمایش و کنترل) جای گرفتند. پژوهش از نوع شبه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۷۵ دقیقه ای تحت آموزش با رویکرد کلاس معکوس قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل آموزش یکسان را با روش سخنرانی سنتی دریافت کرد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد راهبردهای انگیزشی برای یادگیری و پرسشنامه انگیزه درونی بود. روایی ابزارها توسط متخصصان تایید و پایایی آنها با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰.۸۹ و ۰.۹۱ برآورد شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی مستقل و تی زوجی و تحلیل کوواریانس چندمتغیره تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که رویکرد کلاس معکوس تاثیر معناداری بر افزایش خودتنظیمی و انگیزه درونی دانش آموزان داشته است و این تفاوت در مقایسه با گروه کنترل در سطح (۰.۰۱ > p) معنادار بود. بر اساس این یافته ها، استفاده از رویکرد کلاس معکوس به عنوان جایگزینی موثر برای روش های سنتی جهت ارتقای مهارت های خودتنظیمی و انگیزش درونی در دانش آموزان مقطع متوسطه اول توصیه می شود.کلیدواژگان: کلاس درس معکوس، روش سخنرانی، خودتنظیمی، انگیزه درونی، دانش آموزان متوسطه اول.