تاثیر بازی های آموزشی بر انگیزش تحصیلی کودکان کار

پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-مروری به واکاوی کارکرد و اثربخشی بازی های آموزشی در ارتقای انگیزش تحصیلی کودکان کار می پردازد. کودکان کار به واسطه زیست بحرانی، مواجهه با فقر، خستگی جسمی و روانی ناشی از اشتغال زودهنگام و شکاف عمیق میان دنیای واقعی آن ها با فضای انتزاعی نظام آموزشی رسمی، بیش از سایر گروه های دانش آموزی در معرض افت انگیزش و ترک تحصیل قرار دارند. هدف اصلی این مقاله، تبیین چگونگی تبدیل بازی به ابزاری برای بازسازی رابطه این کودکان با یادگیری است. این نوشتار با بهره گیری از چارچوب های نظری شامل نظریه خودتعیین گری دسی و رایان، منطقه تقریبی رشد ویگوتسکی و نظریه غرقگی چیکسنت میهایی، فرآیند یادگیری بازی وار را در سه ساحت روان شناختی (تقویت حس عاملیت و کاهش اضطراب عملکردی)، شناختی (تسهیل درک مفاهیم پیچیده از طریق مدل سازی های ملموس) و اجتماعی (احیای حس تعلق و کاهش انزوای اجتماعی) تحلیل می کند. نتایج بررسی های تجربی نشان می دهد که بازی آموزشی در صورتی که به طور منسجم و نه صرفا به عنوان فعالیتی حاشیه ای در برنامه درسی کلاس های ویژه ادغام شود، می تواند مقاومت های تحصیلی را کاهش دهد. این مقاله در نهایت چالش های اجرایی نظیر محدودیت زیرساخت ها و تفاوت های فردی را بررسی کرده و راهبردهای عملیاتی برای گذار از آموزش سنتی به آموزش تسهیل گرایانه (بازی محور) را پیشنهاد می دهد. یافته ها تاکید دارند که بازی نه یک کالای لوکس آموزشی، بلکه ضرورتی برای تحقق عدالت تربیتی است.کلیدواژه ها: کودکان کار، انگیزش تحصیلی، بازی های آموزشی، خودکارآمدی، عدالت آموزشی، یادگیری فعال، تسهیل گری، نظریه خودتعیین گری.