بررسی رابطه سبک های یادگیری (دیداری، شنیداری، حرکتی) با ادراک دانش آموز از کیفیت تدریس معلم

این پژوهش به بررسی رابطه بین سبک های یادگیری (دیداری، شنیداری، حرکتی) و ادراک دانش آموزان از کیفیت تدریس معلم پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که تطابق بین سبک تدریس معلم و سبک یادگیری ترجیحی دانش آموز، نقش تعیین کننده ای در ارزیابی مثبت دانش آموز از کیفیت تدریس دارد. دانش آموزان هنگامی که مطالب به شیوه ای متناسب با روش پردازش اطلاعاتشان (دیداری، شنیداری یا حرکتی) ارائه می شود، وضوح، کارایی و حمایت گری معلم را بالاتر ارزیابی کرده و رضایت و انگیزش بیشتری گزارش می کنند. این رابطه از طریق افزایش درگیری تحصیلی و کاهش اضطراب نیز تقویت می شود. یافته ها بر اهمیت انعطاف پذیری روش های تدریس و به کارگیری رویکردهای چند حسی برای پاسخگویی به تنوع سبک های یادگیری در کلاس درس تاکید می کنند.در نتیجه، این پژوهش بر ضرورت به کارگیری رویکردهای تدریس ترکیبی و چندحسی که بتواند طیف وسیعی از سبک های یادگیری را پوشش دهد، تاکید می کند تا ادراک مثبت از کیفیت آموزش و عدالت تحصیلی برای تمامی یادگیرندگان فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، ادراک ، دانش آموز ، کیفیت تدریس ، معلم