مدیریت کلاس بدون دیوار: راهنمای عملی معلمان برای تدریس موثر در شرایط اضطراری

با گسترش همه گیری بیماری کووید-۱۹ و سایر بحران های ناگهانی، سیستم های آموزشی جهان با اختلالی بی سابقه مواجه شدند و مجبور به تغییر سریع از مدیریت کلاس های سنتی به «مدیریت کلاس بدون دیوار» شدند. این مفهوم به راهبردهای پداگوژیک و مدیریتی اشاره دارد که معلمان در شرایط دورکار، ترکیبی یا اضطراری به کار می گیرند، جایی که هم جواری فیزیکی و ساختارهای انضباطی سنتی وجود ندارد. هدف این پژوهش تدوین و اعتبارسنجی یک راهنمای عملی برای معلمان جهت ارتقای اثربخشی تدریس در چنین شرایطی است. این پژوهش با روش ترکیبی (کیفی و کمی) بر روی ۳۸۰ معلم در سراسر ایران انجام شد. سوالات پژوهش بر شناسایی ابعاد کلیدی مدیریت کلاس بدون دیوار و سنجش تاثیر آن بر مشارکت دانش آموزان و نتایج یادگیری متمرکز بود. آزمون کولموگوروف-اسمیرنوف توزیع نرمال داده ها را تایید کرد (۰.۰۵ > p). آزمون های تی تک نمونه ای نشان داد که میانگین نمرات ابعاد راهنمای تدوین شده به طور معناداری بالاتر از نقطه خنثی است که نشان دهنده قابلیت اجرا و اثربخشی بالای آن می باشد. یافته ها حاکی از آن است که مدیریت موفق کلاس بدون دیوار بر چهار بعد کلیدی استوار است: دانش پداگوژیک محتوایی-فناوری (TPACK)، ارتباط عاطفی و همدلی، انعطاف پذیری ساختاریافته در زمان بندی، و آموزش شهروندی دیجیتال. مطالعه نتیجه می گیرد که ارائه یک راهنمای ساختاریافته و عملی به معلمان، به طور چشمگیری اضطراب را کاهش داده، کیفیت تدریس را بهبود بخشیده و حس تعلق به جامعه را در محیط های یادگیری اضطراری تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس بدون دیوار ، تدریس در شرایط اضطراری ، مدیریت کلاس مجازی ، پداگوژی دیجیتال ، تاب آوری آموزشی ، آموزش از راه دور