نقش دلبستگی به خدا، باور های مذهبی و حمایت اجتماعی ادراک شده بر پیش بینی تحمل پریشانی زنان مطلقه با حضانت فرزند

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش دلبستگی به خدا، باورهای مذهبی و حمایت اجتماعی ادراک شده در پیش بینی تحمل پریشانی زنان مطلقه با حضانت فرزند انجام شده است. روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه زنان مطلقه دارای حضانت فرزند در شهر اصفهان بود که بر اساس جدول مورگان، حجم نمونه ۳۷۳ نفر تعیین و به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های پرسشنامه دلبستگی به خدا توسط غباری بناب و حدادی کوهسار (۱۳۹۰)،باورهای مذهبی توسط جورج (۱۹۹۸)،حمایت اجتماعی ادراک شده توسط زیمت و همکاران (۱۹۸۸) و تحمل پریشانی توسط سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) استفاده شد. داده های حاصل با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (رگرسیون چندگانه) در نرم افزار SPSS۲۸ تحلیل گردیدند. نتایج حاصل از آزمون فرضیه اصلی نشان داد که دلبستگی به خدا، باورهای مذهبی و حمایت اجتماعی ادراک شده پیش بینی کننده معناداری برای تحمل پریشانی در زنان مطلقه با حضانت فرزند می باشند(۰۰۱/۰> P ). همچنین در بررسی فرضیه های فرعی مشخص گردید که دلبستگی به خدا (جوارجویی، پناهگاه امن، پایگاه امن، اعتراض به جدایی، ادراک مثبت از خود، ادراک مثبت از خدا) توانایی پیش بینی تحمل پریشانی را دارد (۰۰۱/۰> P ). در خصوص حمایت اجتماعی ادراک شده (خانواده، دوستان، دیگران)، نتایج حاکی از آن بود که مولفه های خانواده و دوستان توانایی پیش بینی تحمل پریشانی را دارند (۰۰۱/۰> P )، در حالی که مولفه «دیگران» معنادار نبود. بر این اساس، تقویت باورهای دینی و حمایت های اجتماعی می تواند در افزایش تاب آوری و تحمل پریشانی این قشر موثر باشد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی به خدا ، باورهای مذهبی ، حمایت اجتماعی ادراک شده ، تحمل پریشانی