ارزیابی دوام بتن در محیط های خورنده شهری (مانند مناطق ساحلی یا صنعتی)

هدف از پژوهش حاضر، تبیین یک چارچوب مفهومی نوین برای ارزیابی دوام سازه های بتنی در محیط های خورنده شهری، با تاکید بر شرایط خاص مناطق ساحلی و صنعتی است. در حالی که رویکردهای کلاسیک اغلب بر تحلیل تک عاملی فرآیندهای تخریب (مانند نفوذ یون کلرید یا کربناسیون) متمرکز هستند، این مقاله با اتخاذ رویکردی سیستمی، بر ماهیت «هم افزای» عوامل مخرب و تعامل غیرخطی آن ها در محیط های پیچیده شهری تمرکز دارد. روش تحقیق در این مطالعه از نوع مروری-تحلیلی و سنتز پژوهشی است که با بررسی نظام مند ادبیات فنی، استانداردهای بین المللی و نتایج مدل سازی های عددی اخیر صورت گرفته است. یافته های کلیدی پژوهش نشان می دهد که دوام بتن در شرایط واقعی، تابعی پویا از اندرکنش عوامل شیمیایی (کلرید، سولفات و $CO_۲$) و شرایط محیطی (چرخه های تر و خشک، نوسانات دما) است؛ به گونه ای که هم افزایی این عوامل منجر به تسریع غیرمنتظره در فرآیند خوردگی میلگردها و فروپاشی زودرس ریزساختار بتن می شود. این تحقیق ضرورت گذار از طراحی های تجویزی (Prescriptive) به طراحی های عملکردمحور (Performance-Based) را گوشزد کرده و پیشنهاد می کند که مدیریت دوام باید با بهره گیری از مدل های پیش بینی عمر مفید و استقرار سیستم های پایش سلامت سازه (SHM) تلفیق گردد. در نهایت، با ارائه راهکارهای نوین نظیر ارتقای ریزساختار بتن و استفاده از فناوری های خودترمیمی، چارچوبی برای افزایش تاب آوری زیرساخت های بتنی در محیط های تهاجمی تدوین شده است.

کلیدواژه ها:

دوام بتن ، محیط های خورنده شهری ، هم افزایی تخریب ، مدل سازی عملکردی ، پایش سلامت سازه (SHM) ، طراحی عملکردمحور ، نفوذ یون ها.