نقش استراحت های مغزی در بهبود یادگیری و تمرکز دانش آموزان ابتدایی

استراحت های مغزی به عنوان فواصل زمانی کوتاه و پویایی تعریف می شوند که در جریان فرآیند تدریس به منظور بازسازی ظرفیت های شناختی، افزایش توجه و کاهش خستگی ذهنی دانش آموزان به کار گرفته می شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع نقش استراحت های مغزی در بهبود یادگیری و تمرکز دانش آموزان دوره ابتدایی به روش مروری نظام مند انجام شده است. در این راستا، مبانی نظری مرتبط با علوم اعصاب تربیتی، کارکردهای اجرایی مغز، نظریه بار شناختی و مدل های یادگیری مبتنی بر مغز مورد تحلیل و تبیین قرار گرفتند. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهش نشان می دهد که نشستن طولانی مدت و تمرکز مداوم در کلاس های سنتی، منجر به اشباع انتقال دهنده های عصبی و کاهش کارایی قشر پیش پیشانی در پردازش اطلاعات می گردد. در مقابل، ادغام استراحت های مغزی (شامل استراحت های فعال جسمانی، حرکات شناختی چالش برانگیز و تمرینات آرام سازی ذهن) بهبود معناداری را در انعطاف پذیری عصبی، تقویت حافظه فعال، افزایش کنترل بازداری و ارتقای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان ایجاد می کند. همچنین این مداخله ها با بهینه سازی سطوح برانگیختگی قشر مغز، پدیده حواس پرتی تربیتی را به فرصت های بازسازی شناختی تبدیل کرده و انگیزه درونی برای مشارکت حرکتی و تحصیلی را ارتقا می دهند. پیاده سازی اصولی این استراحت ها بر اساس الگوهای نوین علوم اعصاب شناختی می تواند به عنوان یک ابزار راهبردی در اختیار معلمان، به بهبود عملکرد شناختی و کاهش خستگی مفرط دانش آموزان ابتدایی منجر شود. در نتیجه، گنجاندن سازمان یافته این فواصل پویا در برنامه ریزی درسی مدارس ابتدایی جهت ارتقای اثربخشی فرآیند تعلیم و تربیت ضروری است.

کلیدواژه ها:

استراحت های مغزی ، یادگیری ، تمرکز ، دانش آموزان ابتدایی ، علوم اعصاب تربیتی.