تاثیر روش های تدریس مشارکتی و فعال بر یادگیری پایدار دانش آموزان ابتدایی

امروزه با توجه به تغییرات شتابان و گسترده در عرصه های مختلف علمی و فناوری، نظام های آموزشی با ماموریتی خطیر در جهت آماده سازی نسل های آینده مواجه هستند و یکی از مهم ترین این ماموریت ها، تسهیل فرآیند یادگیری به گونه ای است که دانش کسب شده دارای ویژگی پایداری و ماندگاری در طول زمان باشد. مقطع ابتدایی به عنوان حیاتی ترین دوره در شکل گیری شالوده های شناختی، روانی و اجتماعی کودکان، نیازمند اتخاذ رویکردهایی است که با مراحل رشد و نیازهای روان شناختی فراگیران همخوانی داشته و بستری مناسب برای درک عمیق مفاهیم فراهم آورد. این مقاله مروری با هدف بررسی و تحلیل جامع تاثیر روش های تدریس مشارکتی و فعال بر ایجاد یادگیری پایدار در دانش آموزان مقطع ابتدایی نگاشته شده است. در این راستا، با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و مرور نظام مند متون پژوهشی، ابعاد گوناگون استراتژی های نوین آموزشی نظیر یادگیری گروهی، هم یاری، کاوشگری، و بازی های آموزشی مورد کنکاش قرار گرفته است. تحلیل های انجام شده نشان می دهد که دور شدن از الگوهای سنتی و معلم محور و روی آوردن به رویکردهای مشارکتی، با درگیر ساختن ابعاد شناختی و عاطفی دانش آموزان، به آن ها کمک می کند تا اطلاعات را به جای حفظ کردن طوطی وار، در ساختارهای ذهنی خود درونی سازی کنند. این فرآیند درونی سازی که از طریق تعاملات اجتماعی سازنده با همسالان و حمایت های هدایت گرانه معلم صورت می گیرد، زمینه ساز شکل گیری یادگیری پایدار می شود. نتایج حاکی از آن است که اجرای این روش ها نه تنها به تثبیت طولانی مدت اطلاعات در حافظه بلندمدت می انجامد، بلکه مهارت های اجتماعی، تفکر انتقادی و توانایی حل مسئله را نیز در دانش آموزان نهادینه می سازد. در نهایت، کاربرد این شیوه ها به عنوان یک استراتژی محوری در سیاست گذاری های آموزشی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس مشارکتی ، یادگیری فعال ، یادگیری پایدار ، دانش آموزان ابتدایی ، روان شناسی پرورشی.