چگونه توانستم بی انگیزگی تحصیلی دانش آموز کلاس چهارم را با به کارگیری روش های تشویقی کاهش دهم؟

پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل بازدارنده و کاهش بی انگیزگی تحصیلی در یکی از فراگیران پایه چهارم ابتدایی، حفصه انزله، طراحی و اجرا شده است. در ابتدای مسیر پژوهشی، بررسی ها نشان داد که دانش آموز مذکور با چالش هایی نظیر عدم اشتیاق به انجام تکالیف، مشارکت حداقلی در فعالیت های کلاسی و گریز از یادگیری مواجه است؛ وضعیتی که منجر به افت کیفیت یادگیری و ایجاد فاصله میان توانمندی های ذهنی و دستاوردهای تحصیلی او شده بود. محوریت این اقدام پژوهی، به کارگیری نظام مند «روش های تشویقی و انگیزشی» برای بازگرداندن شور یادگیری و تقویت اراده تحصیلی در دانش آموز بود. در مرحله ریشه یابی و تحلیل، با استفاده از ابزارهایی چون مشاهده رفتارهای کلاسی، تحلیل سوابق تحصیلی، ارزیابی روانی-رفتاری و برگزاری جلسات گفتگو با والدین، ابعاد دقیق بی انگیزگی مورد واکاوی قرار گرفت. یافته ها حاکی از آن بود که فقدان بازخوردهای مثبت، تک بعدی بودن نظام پاداش و عدم ارتباط میان اهداف درسی با علایق شخصی دانش آموز، از عوامل کلیدی این وضعیت هستند. برای عبور از این بن بست، مجموعه ای از مداخلات شامل سیستم های تشویقی مادی و معنوی، تابلوهای پیشرفت فردی، تقویت عزت نفس از طریق تقدیرهای نمادین و ایجاد اهداف کوتاه مدت پاداش محور اجرا گردید. در مرحله ارزیابی نهایی، با رصد میزان تغییر در نگرش دانش آموز، افزایش نرخ تکمیل تکالیف و تحلیل سطح مشارکت فعال او در کلاس، تحولی چشمگیر در روحیه و عملکرد تحصیلی وی مشاهده شد. نتایج این مطالعه گویای آن است که جایگزینی رویکردهای سخت گیرانه با متدهای تشویقی و هدفمند، می تواند به طور موثر انگیزه های درونی دانش آموز را بیدار کرده و مسیر پیشرفت تحصیلی را برای او هموار سازد.

کلیدواژه ها:

بی انگیزگی تحصیلی ، روش های تشویقی ، پایه چهارم ابتدایی ، تقویت انگیزه ، اقدام پژوهی