نقش مربی پرورشی در شناسایی و حمایت از دانش آموزان دارای استعدادهای خاص

هدف این پژوهش تبیین جایگاه راهبردی مربی پرورشی به عنوان حلقه اتصال میان محیط آموزشی، خانواده و سازمان های شناسایی استعدادها است. در نظام های آموزشی سنتی، شناسایی دانش آموزان تیزپرداز غالبا به آزمون های استاندارد محدود شده است، اما این مقاله با رویکردی نوین، بر شناسایی پویا و مشاهده رفتارشناختی توسط مربی پرورشی تاکید می کند. هدف اصلی این است که نشان داده شود مربی پرورشی چگونه می تواند با استفاده از ابزارهای ارزیابی غیررسمی و تحلیل الگوهای رفتاری، دانش آموزانی را که به دلیل مسائل محیطی یا خلل در یادگیری، در آزمون های رسمی شناسایی نشده اند، کشف کند. در بخش حمایت، این مقاله مدل حمایتی چندبعدی را پیشنهاد می دهد که در آن مربی پرورشی تنها یک ناظر انضباطی نیست، بلکه به عنوان یک مربی توسعه فردی عمل می کند. این حمایت شامل سه محور اصلی است: نخست، ایجاد محیط های غنی ساز برای تخلیه توانمندی های ذهنی، دوم، مدیریت چالش های روانی مانند کمال گرایی افراطی و ثالث، ایجاد پل ارتباطی میان خانواده و مدرسه برای پذیرش ویژگی های خاص این دانش آموزان. یافته های نظری این مقاله نشان می دهد که مداخله هدفمند مربی پرورشی در مراحل اولیه، منجر به کاهش نرخ ریزش استعدادها و افزایش انطباق اجتماعی دانش آموزان تیزپرداز می گردد. یافته های نظری این مقاله نشان می دهد که مداخلات هدفمند و پیش دستانه مربی پرورشی در مراحل اولیه، به طور چشم گیری منجر به کاهش نرخ ریزش استعدادها و افزایش انطباق اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان تیزپرداز می گردد. در نهایت، این پژوهش یک چارچوب عملیاتی و گام به گام برای مربیان ارائه می دهد تا بتوانند فرآیند شناسایی را از یک روال اداری به یک فرآیند پویا و انسانی تبدیل کنند و از این طریق، عدالت آموزشی را در شناسایی و پرورش استعدادهای انسانی در محیط مدرسه محقق سازند.در نهایت، این پژوهش یک چارچوب عملیاتی برای مربیان ارائه می دهد تا بتوانند فرآیند شناسایی را از حالت ایستا به حالت پویا تغییر داده و عدالت آموزشی را در شناسایی استعدادها محقق سازند.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، استعدادهای خاص ، شناسایی پویا ، حمایت روانشناختی ، غنی سازی محیطی