اثر محلول پاشی جلبک دریایی و ساکارز بر برخی از شاخص های رشدی، فیزیولوژیکی و فیتوشیمیایی ریحان (Ocimum basilicum L.)

ریحان (Ocimum basilicum L.) گیاهی دارویی و معطر متعلق به خانواده نعناعیان است. در این پژوهش، اثر جلبک دریایی به عنوان کود آلی نوین و ساکارز به عنوان کربوهیدرات موثر در رشد، بر ویژگی های کمی و کیفی ریحان مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. تیمارها شامل سطوح مختلف کود مایع جلبک دریایی (A؛صفر، ۱، ۲ و ۳ میلی لیتر در لیتر) و عصاره ساکارز (S؛ صفر، ۵/۲، ۵ و ۵/۷ گرم در لیتر) بودند. نتایج نشان داد که اثر متقابل این دو عامل بر ارتفاع بوته، وزن تر و خشک بوته، سطح برگ، میزان کلروفیل، کاروتنوئید، آنتوسیانین، فعالیت آنتی اکسیدانی، فنل و فلاونوئید در سطح یک درصد معنی دار بود. بیشترین ارتفاع بوته (۸۳/۴۳ سانتی متر)، وزن تر بوته (۳۴/۵ گرم)، وزن خشک بوته (۶۵/۰ گرم) و فعالیت آنتی اکسیدانی (۴۶/۶۴ درصد) در تیمار A۱S۷.۵ مشاهده شد. تیمار A۲S۷.۵ بیشترین میزان کلروفیل a، b و کل را داشت. بیشترین سطح برگ (۶۵/۹ سانتی مترمربع) از تیمار A۲S۲.۵، بیشترین کاروتنوئید (۶۳۶/۰ میلی گرم بر گرم وزن تر) از تیمار A۳S۰، بیشترین آنتوسیانین (۲۸/۱۰ میلی گرم بر گرم وزن خشک) در تیمار A۳S۲.۵، و بیشترین فنل و فلاونوئید از تیمار A۲S۷.۵ به دست آمد. به طورکلی، کاربرد همزمان جلبک دریایی و ساکارز، تاثیرات مثبت و معنی داری بر خصوصیات ریحان داشت.

کلیدواژه ها:

آنتوسیانین ، فعالیت آنتی اکسیدانی ، فلاونوئید ، کلروفیل