واکاوی رفتارهای مربیان در پیوند بین جو انگیزشی و رضایت از عملکرد ورزشکاران تنیس روی میز

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر مداخلات روان درمانی خانواده محور بر بهبود مولفه های عملکرد یادگیری ذهنی (اختلال در خواندن، مشکلات فضایی و مشکل در حساب کردن) و کاهش آشفتگی روانی کودکان مبتلا به اختلالات روانی بستری در بیمارستان بود. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کودکان زیر ۱۰ سال مبتلا به اختلالات یادگیری و دارای آشفتگی روانی بود که در سال ۱۴۰۴ در بیمارستان های دولتی شهر تهران بستری بودند. از میان افراد غربال شده، ۳۰ کودک واجد ملاک های ورود انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل، هر گروه ۱۵ نفر، جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۴۵ دقیقه ای در برنامه روان درمانی خانواده محور شرکت کرد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اختلالات یادگیری کلورادو و مقیاس اثر رویداد بازنگری شده بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس تک متغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، مداخله خانواده محور اثر معناداری بر کاهش آشفتگی روانی داشت (۵۳٫۶۳F =؛ ۰٫۰۰۱ p < ؛۰٫۹۸ η² =). همچنین اثر مداخله بر کاهش اختلال در خواندن معنادار بود(۱۰٫۸۲F =؛ ۰٫۰۱ p < ؛۰٫۲۹ η² =). در مولفه مشکلات فضایی نیز تفاوت دو گروه معنادار گزارش شد (۱۶٫۶۴F =؛ ۰٫۰۰۱ p < ؛۰٫۳۸ η² =). افزون بر این، مداخله بر کاهش مشکل در حساب کردن اثر معنادار داشت. (۱۷٫۷۸F =؛ ۰٫۰۰۱ p < ؛۰٫۳۹ η² =). بر اساس یافته ها، روان درمانی خانواده محور می تواند به عنوان رویکردی مکمل برای کاهش آشفتگی روانی و بهبود برخی مولفه های یادگیری ذهنی در کودکان بستری مورد استفاده قرار گیرد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر مداخلات روان درمانی خانواده محور بر بهبود مولفه های عملکرد یادگیری ذهنی (اختلال در خواندن، مشکلات فضایی و مشکل در حساب کردن) و کاهش آشفتگی روانی کودکان مبتلا به اختلالات روانی بستری در بیمارستان بود. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کودکان زیر ۱۰ سال مبتلا به اختلالات یادگیری و دارای آشفتگی روانی بود که در سال ۱۴۰۴ در بیمارستان های دولتی شهر تهران بستری بودند. از میان افراد غربال شده، ۳۰ کودک واجد ملاک های ورود انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل، هر گروه ۱۵ نفر، جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۴۵ دقیقه ای در برنامه روان درمانی خانواده محور شرکت کرد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اختلالات یادگیری کلورادو و مقیاس اثر رویداد بازنگری شده بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس تک متغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، مداخله خانواده محور اثر معناداری بر کاهش آشفتگی روانی داشت (۵۳٫۶۳F =؛ ۰٫۰۰۱ p < ؛۰٫۹۸ η² =). همچنین اثر مداخله بر کاهش اختلال در خواندن معنادار بود(۱۰٫۸۲F =؛ ۰٫۰۱ p < ؛۰٫۲۹ η² =). در مولفه مشکلات فضایی نیز تفاوت دو گروه معنادار گزارش شد (۱۶٫۶۴F =؛ ۰٫۰۰۱ p < ؛۰٫۳۸ η² =). افزون بر این، مداخله بر کاهش مشکل در حساب کردن اثر معنادار داشت. (۱۷٫۷۸F =؛ ۰٫۰۰۱ p < ؛۰٫۳۹ η² =). بر اساس یافته ها، روان درمانی خانواده محور می تواند به عنوان رویکردی مکمل برای کاهش آشفتگی روانی و بهبود برخی مولفه های یادگیری ذهنی در کودکان بستری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

رفتار مربی ، جو انگیزشی ، رضایت از عملکرد ، هدف گزینی ، تنیس روی میز