تبیین تاریخی تعامل کشاورزی ، دامداری ، صتعت و زیست بوم در ایالت کرمان از دوران صفویه تا پهلوی اول

در این مقاله جایگاه و رابطه صنعت ، کشاورزی و دامداری در ایالت کرمان از دوران صفوی تا پهلوی اول تبیین شده است . سرزمین کرمان پهنه ای وسیع؛ اما با تراکم جمعیتی کم و بارش اندک است . صنایع ایران در مقطع مدنظر پژوهش حاضر از نوع « صنایع کهن» محسوب می شوند . در این دوره کشاورزی و دامداری سنتی رایج بودند . از دوران صفویه تا قاجار «صنایع کهن » در کرمان روند سینوسی داشته ؛ یعنی دارای سیر صعودی ، نزولی و خنثی بوده و در نهایت به درجه ای از کاهش رسیدند که اثری از دوران شکوه آنها باقی نماند . اما کشاورزی و دامداری با وجود خشکی و کم آبی اقلیم به رشد خود ادامه دادند . مقاله پیش رو در جستجوی یافتن دلائل این رخداد و کشف علل پیشرفت بیشتر از شاخه هایی از صنایع به ویژه نساجی و فرش بافی در خطه کرمان نسبت به دیگر زمینه های صنعتی با تکیه بر ویژگی های زیست بوم . انحصاری بودن برخی مواد اولیه یا لااقل رواج چنین تصوری، در کنار مداخلات حکومت در انحصار برداشت واستفاده دولت از برخی معادن و واردات موجب رخ داد تاریخی مورد نظر دراین نوشتار می باشد.

کلیدواژه ها:

کرمان ، کشاورزی ، صنعت ، اقلیم ، دامداری