مقایسه تاثیر روش تدریس سنتی و روش تدریس مبتنی بر پروژه بر انگیزه پیشرفت تحصیلی در درس علوم تجربی مقطع ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر دو روش تدریس سنتی (معلم محور) و تدریس مبتنی بر پروژه (Project-Based Learning) بر انگیزه پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس علوم تجربی مقطع ابتدایی انجام شده است. روش تدریس مبتنی بر پروژه به عنوان یکی از رویکردهای یادگیری فعال و دانش آموز-محور، بر حل مسائل واقعی، کار گروهی و تولید محصول نهایی تاکید دارد، در حالی که روش سنتی بر انتقال اطلاعات از معلم به دانش آموز و حفظ و تکرار مطالب متمرکز است. یافته های فراتحلیل های معاصر نشان می دهد که روش های یادگیری مسئله-محور و پروژه-محور در مقایسه با روش های سخنرانی-محور، تاثیر مثبت کوچک تا متوسطی بر مولفه های مختلف انگیزش (مانند باورهای شایستگی، ارزش گذاری تکلیف و نگرش به موضوع درسی) دارند. این تاثیر در حوزه علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و در دوره ابتدایی به طور معناداری بالاتر است. همچنین پژوهش های تجربی متعدد نشان داده اند که دانش آموزانی که با روش پروژه-محور آموزش دیده اند، نمرات بالاتری در آزمون های پیشرفت تحصیلی کسب کرده و انگیزه درونی بیشتری برای یادگیری علوم گزارش می دهند. این مقاله ضمن تشریح مبانی نظری و پیشینه پژوهشی دو روش، به تحلیل تطبیقی آن ها پرداخته و راهکارهایی برای اجرای موثر روش پروژه-محور در کلاس های علوم ابتدایی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس سنتی ، روش تدریس مبتنی بر پروژه ، انگیزه پیشرفت تحصیلی ، علوم تجربی ، آموزش ابتدایی