بررسی اهمیت روش های تدریس فعال در افزایش درگیری تحصیلی و یادگیری عمیق دانش آموزان

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی در سراسر جهان با چالشی بنیادین مواجه شده اند؛ چالشی که از یک سو به گسترش شتابان دانش و تغییرات فناورانه بازمی گردد و از سوی دیگر، به تحول در انتظارات اجتماعی از مدرسه و کارکردهای آن مربوط می شود. در چنین شرایطی، دیگر انتقال صرف اطلاعات و تکیه بر شیوه های سنتی تدریس پاسخگوی نیازهای نسل جدید یادگیرندگان نیست. مدارس امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند رویکردهایی هستند که بتوانند دانش آموزان را به صورت فعال، پویا و معنادار در فرایند یادگیری درگیر سازند و زمینه ساز شکل گیری فهم عمیق، پایدار و کاربردی شوند. در این میان، روش های تدریس فعال به عنوان یکی از مهم ترین رویکردهای تحول آفرین در تعلیم و تربیت مطرح شده اند؛ رویکردهایی که ریشه در نظریه های یادگیری ساخت گرایانه، شناختی و اجتماعی دارند و یادگیرنده را در مرکز فرایند آموزش قرار می دهند. برخلاف الگوی سنتی که در آن معلم نقش انتقال دهنده ی اصلی دانش را بر عهده دارد و دانش آموز عمدتا دریافت کننده ای منفعل تلقی می شود، در روش های تدریس فعال، دانش آموز به کنشگری فعال تبدیل می شود که از طریق پرسشگری، تعامل، بحث، حل مسئله، کار گروهی، پژوهش و تجربه عملی، به ساخت دانش می پردازد. اندیشمندانی همچون جان دیویی با تاکید بر یادگیری مبتنی بر تجربه و پیوند آموزش با زندگی واقعی، و ژان پیاژه با طرح نظریه رشد شناختی و مفهوم ساختن دانش توسط خود یادگیرنده، و نیز لو ویگوتسکی با معرفی نقش تعامل اجتماعی و «منطقه مجاور رشد»، بنیان های نظری این رویکرد را تقویت کرده اند.در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی اهمیت روش های تدریس فعال در افزایش درگیری تحصیلی و یادگیری عمیق دانش آموزان پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که روش های تدریس فعال با تقویت مشارکت شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان، زمینه ساز افزایش درگیری تحصیلی و یادگیری عمیق می شوند و با ایجاد محیط های آموزشی پویا، مشارکتی و معنادار، کیفیت و پایداری یادگیری را به طور چشمگیری ارتقا می دهند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، درگیری تحصیلی ، یادگیری عمیق ، دانش آموزان ، آموزش