تحلیل نقش فرایندهای شناختی و هیجانی در اثربخشی راهبردهای نوین تدریس در محیط کلاس درس

راهبردهای نوین تدریس در کلاس درس، زمانی می توانند یادگیری عمیق و پایدار ایجاد کنند که با فرایندهای درونی یادگیرندگان هم راستا باشند. این مقاله با رویکرد مروری، به تحلیل نقش سازوکارهای شناختی و هیجانی در اثربخشی راهبردهای تدریس می پردازد. مرور پژوهش های معتبر نشان می دهد که فرایندهای شناختی شامل توجه، حافظه کاری، پردازش اطلاعات، فراشناخت و خودتنظیمی یادگیری، بستر لازم برای بهره گیری موثر از راهبردهای نوین تدریس فراهم می کنند. در کنار آن، مولفه های هیجانی مانند انگیزش تحصیلی، هیجان های یادگیری، اضطراب و احساس تعلق به کلاس، تاثیر مستقیم و غیرمستقیم بر میزان مشارکت فعال دانش آموزان و کیفیت یادگیری دارند. تعامل پویا میان فرایندهای شناختی و هیجانی می تواند اثربخشی راهبردهایی مانند یادگیری فعال، تدریس مشارکتی، آموزش مبتنی بر مسئله و یادگیری خودراهبر را به طور معناداری افزایش دهد. نتایج این مرور نشان می دهد که طراحی و اجرای راهبردهای تدریس موفق مستلزم توجه همزمان به ابعاد شناختی و هیجانی یادگیری است و می تواند راهنمای علمی برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و پژوهشگران در بهبود فرایند تدریس باشد.

کلیدواژه ها:

راهبردهای نوین تدریس ، فرایندهای شناختی ، فرایندهای هیجانی ، یادگیری فعال ، روان شناسی آموزشی