کاربرد هوش مصنوعی در نوسازی و بهسازی شهری: چارچوب ها، فرصت ها و چالش های اخلاقی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 13

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CONFTRA02_157

تاریخ نمایه سازی: 13 خرداد 1405

چکیده مقاله:

نوسازی و بهسازی شهری، به عنوان راهکاری اساسی برای مقابله با فرسودگی کالبدی، نابرابری های فضایی و افزایش تاب آوری شهری، همواره با چالش های پیچیده ای در زمینه شناسایی، اولویت بندی، طراحی و اجرا مواجه بوده است. ظهور و گسترش فناوری های هوش مصنوعی (AI)، رویکردی تحول آفرین و داده بنیاد را برای مواجهه با این چالش ها ارائه می دهد. این مقاله با هدف ارائه یک مرور نظام مند، به بررسی کاربردها، فرصت ها و چالش های اخلاقی به کارگیری هوش مصنوعی در چرخه کامل نوسازی و بهسازی شهری می پردازد. در بخش نخست، کاربردهای عملی هوش مصنوعی در مراحل مختلف نوسازی تحلیل می شود: از بینایی کامپیوتر و پردازش زبان طبیعی برای پایش و شناسایی خودکار آسیب ها، تا مدل های یادگیری ماشین برای پیش بینی ریسک و اولویت بندی هوشمند محلات؛ از طراحی مولد و دوقلوهای دیجیتال برای بهینه سازی طرح ها و شبیه سازی پیامدها، تا استفاده از رباتیک و اینترنت اشیاء برای نظارت هوشمند بر اجرا. مقاله با اشاره به نمونه های موفق جهانی، قابلیت این فناوری ها در افزایش دقت، سرعت و کارایی فرآیندها را نشان می دهد. با این حال، این مقاله صرفا به بیان مزایا نمی پردازد، بلکه با نگاهی نقادانه، چالش های عمیق این تحول را واکاوی می کند. چالش هایی چون «تبعیض الگوریتمی» و بازتولید ناعدالتی های موجود در داده های آموزشی، معمای «جعبه سیاه» و فقدان شفافیت در تصمیم گیری مدل های پیچیده، تهدید حریم خصوصی ناشی از پایش گسترده، و چالش های اقتصادی-اجتماعی مانند هزینه های بالا و جابجایی نیروی کار سنتی. این موارد، پذیرش و اجرای بی قیدوشرط این فناوری را با پرسش های اخلاقی جدی مواجه می سازد. در نتیجه، مقاله استدلال می کند که بهره گیری از هوش مصنوعی در نوسازی، نیازمند یک چارچوب حکمرانی مسئولانه است. این چارچوب پیشنهادی بر پایه اصولی چون شفافیت الگوریتمی، عدالت و انصاف، محوریت انسان، و پاسخگویی استوار است و بر ضرورت مشارکت ذی نفعان، نظارت مستقل و ایجاد مقررات مناسب تاکید دارد. در نهایت، هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین قضاوت انسانی و فرآیندهای مشارکتی، بلکه به عنوان ابزاری توانمندساز تعریف می شود که در صورت هدایت صحیح، می تواند محرکی برای تحقق نوسازی شهری عادلانه تر، هوشمندتر و پایدارتر باشد.

نویسندگان