ارزیابی عدالت فضایی در توزیع خدمات شهری

عدالت فضایی در توزیع خدمات شهری یکی از مهم ترین مفاهیم در برنامه ریزی شهری معاصر است که به بررسی میزان دسترسی برابر شهروندان به خدمات عمومی در سطح شهر می پردازد. هدف از این پژوهش، ارزیابی میزان عدالت فضایی در توزیع خدمات شهری و شناسایی نابرابری های موجود در الگوی دسترسی مناطق مختلف شهری است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی است. داده های مورد نیاز از منابع اسنادی و اطلاعات مکانی خدمات شهری گردآوری شده و با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) و شاخص های فضایی نظیر فاصله مکانی، سرانه خدمات و شاخص های تمرکز و خودهمبستگی فضایی مورد تحلیل قرار گرفته است.یافته های پژوهش نشان می دهد که توزیع خدمات شهری در شهر مورد مطالعه از الگوی متعادل و عادلانه پیروی نمی کند و تمرکز خدمات در برخی مناطق مرکزی و برخوردار موجب ایجاد شکاف فضایی میان مناطق مختلف شده است. همچنین مناطق پیرامونی و کم برخوردار از سطح پایین تری از دسترسی به خدمات شهری برخوردار هستند. نتایج نشان می دهد که نابرابری فضایی در حوزه های آموزشی، بهداشتی و رفاهی به طور معناداری وجود دارد و ساختار توزیع خدمات شهری نیازمند بازنگری اساسی است.در مجموع، پژوهش حاضر بر ضرورت توجه به اصول عدالت فضایی در برنامه ریزی شهری و استفاده از روش های علمی و داده محور برای بهبود توزیع خدمات شهری تاکید دارد.کلمات کلیدیعدالت فضایی، خدمات شهری، برنامه ریزی شهری، نابرابری فضایی، GIS، دسترسی شهری، توسعه پایدار شهری