نقش آموزش جغرافیای انسانی در ارتقای درک نابرابری های اجتماعی و فضایی در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش جغرافیای انسانی در ارتقای درک دانش آموزان از نابرابری های اجتماعی و فضایی انجام شده است. نابرابری های اجتماعی و فضایی به عنوان یکی از چالش های اساسی جوامع معاصر، در قالب تفاوت های آشکار میان مناطق برخوردار و کم برخوردار و همچنین توزیع ناعادلانه منابع و فرصت ها بروز می یابد. در این میان، نظام آموزشی و به ویژه آموزش جغرافیا می تواند نقش مهمی در شکل دهی به آگاهی و نگرش دانش آموزان نسبت به این نابرابری ها ایفا کند.این پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و با رویکرد پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه بوده و ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بر اساس ادبیات نظری پژوهش می باشد. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته های پژوهش نشان داد که آموزش جغرافیای انسانی تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش درک دانش آموزان از نابرابری های اجتماعی و فضایی دارد. همچنین نتایج بیانگر آن است که به کارگیری روش های تدریس فعال و مسئله محور، نقش مهمی در تقویت تفکر انتقادی و افزایش حساسیت اجتماعی دانش آموزان دارد. در مقابل، روش های سنتی و حافظه محور تاثیر محدودی در این زمینه داشته اند.در مجموع می توان نتیجه گرفت که آموزش جغرافیای انسانی، در صورت استفاده از رویکردهای نوین آموزشی، می تواند به ارتقای آگاهی اجتماعی، تقویت تفکر انتقادی و درک بهتر ساختارهای نابرابر در میان دانش آموزان کمک کند.کلمات کلیدیآموزش جغرافیای انسانی، نابرابری اجتماعی، نابرابری فضایی، تفکر انتقادی، آموزش مسئله محور، دانش آموزان دوره متوسطه