شناخت تجسم یافته و رشد حرکتی: بازمفهوم سازی مهارت های ورزشی از منظر روان شناسی ورزش

رشد مهارت های حرکتی در ورزش همواره یکی از مباحث بنیادین در حوزه روان شناسی ورزش و رفتار حرکتی بوده است. در دهه های گذشته، الگوهای غالب در درک رفتار حرکتی، بر پایه رویکردهای پردازش اطلاعات و دوگانه انگاری ذهن و بدن استوار بوده اند که ذهن را به عنوان فرمانده و بدن را تنها مجری دستورات تلقی می کردند. با این حال، پیچیدگی و پویایی محیط های ورزشی نشان می دهد که این الگوهای سنتی پاسخگوی تمام ابعاد عملکرد ورزشکاران نیستند. پژوهش حاضر با هدف بازمفهوم سازی رشد مهارت های حرکتی بر اساس «رویکرد شناخت تجسم یافته»، به روش توصیفی-تحلیلی و مروری انجام شده است. در این راستا، با تکیه بر بیست و سه منبع علمی معتبر، مبانی نظری و پیشینه پژوهشی مرتبط مورد واکاوی قرار گرفت. یافته های این تحلیل نظری نشان می دهد که در پارادایم شناخت تجسم یافته، شناخت و یادگیری حرکتی نه تنها در مغز، بلکه در تعامل ناگسستنی میان بدن، ویژگی های فیزیکی آن و محیط شکل می گیرد. در این رویکرد، پیوند ادراک و عمل، و مفهوم پتانسیل های عمل در محیط، جایگزین پردازش های خطی ذهن شده اند. نتیجه گیری می شود که مربیان و روان شناسان ورزشی باید از آموزش های مکانیکی و مجزا فاصله گرفته و طراحی تمرینات را بر اساس محدودیت های محیطی، بدنی و تکلیفی به گونه ای ساماندهی کنند که ورزشکار بتواند راه حل های حرکتی را از طریق تجربه بدنی و ادراک مستقیم محیط کشف نماید. این تغییر نگرش می تواند به ارتقای معنادار تصمیم گیری، چابکی شناختی و رشد حرکتی در ورزشکاران منجر شود.

کلیدواژه ها:

رشد حرکتی ، روان شناسی ورزش ، شناخت تجسم یافته ، پیوند ادراک و عمل ، رفتار حرکتی.