تاثیرتمرینات نوروماسکولار بر طیف فرکانسی عضلات اندام تحتانی در افراد دارای سندرم اختلال حرکتی پرونیشن پا به همراه کمردرد حین دویدن

مقدمه: کمردرد مزمن همراه با پرونیشن پا، اغلب با الگوهای ناکارآمد عصبی- عضلانی در دویدن همراه است. این کارآزمایی با هدف بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات تثبیت عصبی- عضلانی پویا بر شاخص های طیف فرکانسی عضلات منتخب اندام تحتانی طی دویدن انجام شد. روش ها: ۲۸ مرد مبتلا به کمردرد مزمن (۲۲ تا ۲۵ سال) به صورت تصادفی در دو گروه تمرین (۱۴ نفر) و کنترل (۱۴ نفر) قرار گرفتند. گروه تمرین به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته) برنامه تمرینی تثبیت عصبی-عضلانی پویا را اجرا کرد. فعالیت الکتریکی عضلات با الکترومایوگرافی سطحی ثبت و شاخص های طیف فرکانسی در فازهای پاسخ بارگذاری، میانه اتکا و هل دادن طی دویدن تحلیل شد. یافته ها: اثر زمان در فاز پاسخ بارگذاری بر فرکانس عضلات پهن خارجی، پهن داخلی، راست رانی، نزدیک کننده، نیم وتری و سرینی میانی معنادار بود (۰/۰۵ > P). در فاز میانه اتکا، فرکانس پهن داخلی (۰/۰۰۴ = P) و در فاز هل دادن، فرکانس پهن خارجی (۰/۰۲۰ = P) افزایش یافت. اثر تعاملی زمان*گروه در عضلات نعلی و پهن داخلی معنادار گزارش شد (۰/۰۵ > P)؛ به طوری که در پس آزمون، فرکانس این عضلات در گروه کنترل به طور معناداری بالاتر از گروه تجربی بود. نتیجه گیری: پس از یک دوره هشت هفته ای، تغییرات معنادار وابسته به زمان در شاخص های طیف فرکانسی چند عضله کلیدی، به ویژه پهن داخلی (میانه اتکا) و پهن خارجی ران (هل دادن) مشاهده شد. همچنین، تفاوت بین گروهی در فاز هل دادن به نفع گروه کنترل بود، که نشان دهنده تغییرپذیری شاخص های طیف فرکانسی عضلات طی دویدن است.

کلیدواژه ها:

کمردرد ، پرونیشن ، اندام تحتانی ، الکترومایوگرافی ، دویدن