مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر روان شناسی مثبت و درمان شناختی – رفتاری بر عملکرد شغلی پرستاران

مقدمه: پرستاران به عنوان بخش حیاتی نظام سلامت، نقش مهمی در کیفیت مراقبت دارند و عملکرد شغلی آنان شاخص کلیدی کارایی سیستم سلامت است. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر روان شناسی مثبت و درمان شناختی–رفتاری بر بهبود عملکرد شغلی پرستاران بود. روش بررسی: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل ۲۹۹۱ نفر پرستار که از این تعداد ۶۰ پرستار به عنوان نمونه از بیمارستان های دولتی و خصوصی یزد در سال ۱۴۰۴ انتخاب شدند که به صورت تصادفی در سه گروه (درمان مبتنی بر روان شناسی مثبت، شناختی–رفتاری و کنترل) قرار گرفتند. داده ها با پرسشنامه عملکرد شغلی پترسون (۱۹۷۰) جمع آوری و با تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی و با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج: زمان، گروه و تعامل زمان×گروه تاثیر معناداری بر عملکرد شغلی و زیرمقیاس های آن (رعایت نظم، احساس مسئولیت، همکاری و بهبود کار) داشتند (۰۱/۰>p). گروه درمان مبتنی بر روان شناسی مثبت در پس آزمون و پیگیری عملکرد بالاتری نسبت به دو گروه دیگر نشان داد. نتیجه گیری: مداخلات مبتنی بر روان شناسی مثبت از طریق افزایش هیجانات مثبت، معناجویی در کار و خودکارآمدی موجب ارتقای عملکرد شغلی پرستاران شد. یافته ها می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های ارتقای سلامت روان شغلی در بیمارستان ها باشد که از اولویت های حوزه طب کار است.

کلیدواژه ها:

Positive psychology ، cognitive–behavioral therapy ، job performance ، nurses ، occupational health ، روان شناسی مثبت ، درمان شناختی–رفتاری ، عملکرد شغلی ، پرستاران ، سلامت شغلی