بررسی رویکرد آنگلیکا نویورت به مفهوم مصحف قرآنی

هدف: این مقاله با هدف واکاوی نظام مند و ارزیابی انتقادی رویکرد آنگلیکا نویورت، قرآن پژوه آلمانی، به مفهوم «مصحف» قرآنی انجام شده است. مسئله محوری، فهم چیستی مصحف به عنوان متن مکتوب و نسبت آن با قرآن به عنوان اعلان شفاهی است. روش پژوهش: روش این مقاله تحلیلی-انتقادی است. نویسنده با بررسی پروژه «کورپوس کورانیکوم» و مبانی نظری نویورت (از جمله تاریخ گذاری در بستر «دوران متاخر باستان»، دوگانه قرآن/مصحف، بینامتنیت، و نظریه شفاهی ت)، ضمن احصای دستاوردها، به نقد ساختاری و روش شناختی دیدگاه او پرداخته است. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که مهم ترین دستاورد نویورت، احیای تاریخمندی زمینه مند قرآن و ارائه چهارچوبی جدید در قرآن پژوهی غرب است. با این حال، رویکرد او با محدودیت های بنیادینی مواجه است: خطر تقلیل گرایی در دوگانه شفاهی-مکتوب، اتکای بیش از حد به تاریخ گذاری های کلاسیک نولدکه، غفلت نسبی از سنت تفسیری درون اسلامی، ضعف در تبیین تنوع ژانری قرآن (به ویژه سوره های مدنی)، و عدم ادغام یافته های نوین نسخه شناسی. نتیجه گیری: رویکرد نویورت اگرچه یک پارادایم ضروری و اثرگذار بنیان نهاده، برای دستیابی به تحلیلی جامع از مصحف نیازمند تلفیق با شواهد نسخه شناختی جدید و گفت وگوی نظام مند با میراث تفسیری اسلامی است. ارزش کار نویورت بیشتر در گشودن پرسش های اساسی و ترسیم مسیری نوین است تا ارائه پاسخ های نهایی.

کلیدواژه ها:

مصحف قرآنی ، آنگلیکا نویورت ، شفاهیت و مکتوبیت ، دوران متاخر باستان ، بینامتنیت ، نقد روش شناختی