بررسی تطبیقی مفهوم روی صحنه گافمن و لحظه قطعی برسون در تصاویر آلبوم های عروسی استان گیلان از دهه ۱۳۶۰ تا سال ۱۴۰۳

این مقاله به تحلیل روند تحولات عکاسی عروسی در گیلان از دهه ۱۳۶۰ تا سال ۱۴۰۳ و پس از آن پرداخته و دو پرسش اصلی را مطرح می کند؛ آیا روند انتخاب تصاویر برای ثبت در آلبوم های عکاسی عروسی لحظات موجود در مراسم ازدواج را به دو بخش روی صحنه و پشت صحنه تفکیک نموده است؟ و آیا در انتخاب تصاویر، توجه به کیفیت لحظه قطعی از اهمیت برخوردار بوده است؟ هدف از این پژوهش، بررسی تمایز ویژگی های روی صحنه و پشت صحنه بر مبنای نظریه نمایش گافمن در آلبوم های عکس عروسی گیلان و ارتباط آن با مفهوم لحظه قطعی برسون است. لذا، این تحقیق موردی بر پایه روش توصیفی  تحلیلی سامان یافته و مبتنی است بر بررسی منابع تصویری و کتابخانه ای اعم از منابع مکتوب و مقالات ایرانی و خارجی. این پژوهش از آرای جامعه شناختی اروین گافمن، برگرفته از کتاب نام آشنای او نمایش خود در زندگی روزمره، به عنوان چهارچوب نظری بهره می برد. همچنین، نظرات کارتیه برسون درباره اهمیت ثبت «لحظه قطعی» در عکاسی، به عنوان رویکردی مکمل مورد توجه قرار گرفته است. بررسی ها نشان می دهد که در دهه های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰، عکاسی عروسی بیشتر بر ثبت لحظات آیینی و مستندگونگی مراسم متمرکز بوده و کیفیت عکاسانه در تصمیم گیری ها نقش چندانی نداشته است. با پیشرفت تکنولوژی و تغییرات اجتماعی، از دهه ۱۳۸۰ به بعد، تمرکز از آیین ها و روابط جمعی به سمت لحظات شخصی تر و فردگرایی تغییر پیدا کرده است، به طوری که عروس و داماد به شخصیت های اصلی تصاویر تبدیل شده اند و بسیاری از لحظات اجتماعی و آیینی به پشت صحنه رفته اند. همچنین با ورود تکنولوژی های نوین و نفوذ شبکه های اجتماعی مانند اینستاگرام، زیبایی شناسی عکس های عروسی نیز دستخوش تغییرات گسترده ای شده است، به نحوی که عکاسان بر جلوه های بصری پیچیده تر و نمایش داستان دونفره عروس و داماد تمرکز دارند. این تغییرات علاوه بر نشان دادن تحولات فرهنگی و اجتماعی، به عنوان بازتابی از دگرگونی در ذائقه عمومی و نقش آفرینی حرفه ای تر عکاسان و استودیوها دیده می شود.

کلیدواژه ها:

کلید­واژه­ها: روی صحنه ، پشت صحنه ، لحظه قطعی ، عکاسی عروسی ، آلبوم عکس ، اروینگ گافمن ، هنری کارتیه برسون