الگوی تلفیقی و بومی شده اقتصاد مقاومتی بر پایه فناوری های دیجیتال در کشاورزی و صنایع دستی سیستان

این پژوهش با هدف ارائه الگوی نوین برای تقویت اقتصاد مقاومتی مبتنی بر فناوری های دیجیتال در حوزه کشاورزی و صنایع دستی منطقه سیستان انجام شد. جامعه آماری شامل ۳۶۴ فعال اقتصادی در دو بخش کشاورزی و صنایع دستی بود که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته با طیف لیکرت بود و داده ها با روش های آماری شامل آمار توصیفی، آزمون فریدمن، روایی همگرا و تمایز (AVE، CR، HTMT)،  مدل معادلات ساختاری (SEM)، آزمون چندگروهی و تحلیل خوشه بندی تحلیل شد. یافته ها نشان داد مدیریت بهینه منابع آب بالاترین اهمیت را در کشاورزی و توسعه حضور دیجیتال بیشترین اثر را در صنایع دستی دارد (p<۰.۰۰۱). شاخص های روایی، پایایی و برازش مدل معادلات ساختاری در سطح مطلوب بود (RMSEA=۰.۰۳۹;CFI=۰.۹۶۱). نتایج SEM بیانگر تاثیر مثبت معنادار حضور آنلاین و بهره وری منابع بر عملکرد اقتصادی مقاومتی بود، به ویژه در صنایع دستی که تقاضای بازار وابستگی بیشتری به بستر دیجیتال دارد. نتایج نشان می دهد که توسعه هم زمان زیرساخت های دیجیتال و بهینه سازی منابع تولید، کلید ارتقاء اقتصاد مقاومتی در سیستان است. در بخش کشاورزی، سیاست های مدیریت آب و آموزش فناوری نوین اولویت دارد و در صنایع دستی، حضور فعال در بازارهای دیجیتال و برندسازی ضروری است. لذا ایجاد «مرکز نوآوری و بازاریابی دیجیتال منطقه ای» با ماموریت آموزش مهارت های دیجیتال، تحلیل بازار و ارائه خدمات برندسازی و صادرات، در کنار پروژه های مدیریت منابع آب، می تواند به تحقق اقتصاد مقاومتی پایدار و افزایش رقابت پذیری تولیدکنندگان سیستان کمک کند.

کلیدواژه ها:

اقتصاد مقاومتی ، بازاریابی دیجیتال ، کشاورزی ، صنایع دستی ، سیستان