مقایسه اثربخشی روان درمانی مثبت گرا با طرح واره درمانی بر گرایش به طلاق و تعاملات زناشویی در زوجین متقاضی طلاق

هدف: هدف از پژوهش حاضر مقایسه میزان اثربخشی روان درمانی مثبت گرا با طرح واره درمانی بر گرایش به طلاق و تعاملات زناشویی در زوجین متقاضی طلاق زیر ۵ سال زندگی مشترک بود. روش: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی بوده که با دو گروه آزمایش (روان درمانی مثبت گرا و طرح واره درمانی) و یک گروه کنترل در سه مرحله پیش­آزمون، پس­آزمون و پیگیری انجام شد. جامعه آماری پژوهش حاضر تمامی زوجینی بودند با زیر ۵ سال زندگی مشترک به مراکز مشاوره شهر اهواز جهت درخواست طلاق در سال ۱۴۰۳ مراجعه کرده بودند. نمونه آماری ۴۵ زوج بود با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به طور تصادفی در سه گروه (۱۵ زوج در هر گروه) قرار گرفتند. گروه کنترل هیچ کدام از مداخلات را دریافت نکردند. گروه روان درمانی مثبت گرا تحت هشت جلسه ۹۰ دقیقه­ای مداخلات درمانی مثبت گرا قرار گرفتند. همچنین گروه طرح واره درمانی تحت ۷ جلسه ۹۰ دقیقه ای این مداخله قرار گرفتند. به­منظور جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه های میل به طلاق روزلت و همکاران (۱۹۸۶) و ثبات تعاملات زناشویی گاتمن (۱۹۹۹) استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در نرم افزار SPSS استفاده شد.. یافته­ها: یافته­های تحقیق نشان داد که هر دو روش طرح واره درمانی و روان درمانی مثبت­گرا بر روی گرایش به طلاق و تعاملات زناشویی در زوجین متقاضی طلاق در مراحل پس آزمون و پیگیری اثربخش بود (۰۰۱/۰>p). روان درمانی مثبت گرا در افزایش تعاملات زناشویی زوجین متقاضی طلاق کمتر از ۵ سال زندگی مشترک در مراحل پس آزمون و پیگیری اثربخش تر از طرح واره درمانی بوده است (۰۰۱/۰>p). اما در کاهش متغیرهای گرایش به طلاق زوجین متقاضی طلاق کمتر از ۵ سال زندگی مشترک، طرح واره درمانی اثربخشی بیشتری نسبت به روان درمانی مثبت گرا داشته است (۰۱/۰>p). نتیجه­گیری: نتایج پژوهش نشان داد که روان درمانی مثبت گرا با تقویت هیجانات مثبت و افزایش صمیمیت، برای بهبود تعاملات زناشویی زوجین متقاضی طلاق کارآمدتر است.

کلیدواژه ها:

schema therapy ، positive psychotherapy ، tendency to divorce ، marital interactions. ، طرح واره درمانی ، روان درمانی مثبت گرا ، گرایش به طلاق ، تعاملات زناشویی