بررسی نقش روش های نوین تدریس در بهبود یادگیری دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری و

این مقاله پژوهشی مروری-تحلیلی عمیق، به بررسی نقش روش های نوین تدریس در بهبود یادگیری دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری خاص (SLD) در مقطع ابتدایی می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی، دسته بندی و تحلیل انتقادی روش های آموزشی نوینی است که به طور بالقوه می توانند اثربخشی یادگیری در این گروه از دانش آموزان را ارتقاء بخشند. روش شناسی پژوهش بر مبنای جستجوی جامع و نظام مند منابع علمی معتبر داخلی و خارجی، از جمله مقالات پژوهشی، مرورهای سیستماتیک، متاآنالیزها و گزارش های علمی در پایگاه های داده معتبر، صورت گرفته است. ابزارهای تحلیل مضمون و تحلیل مقایسه ای برای سازماندهی و تفسیر یافته ها به کار گرفته شده اند. یافته های کلیدی نشان می دهند که روش های آموزش چندحسی، فونیکس ساختاریافته، آموزش صریح، مداخله مبتنی بر پاسخ (RTI)، یادگیری مبتنی بر بازی، استفاده از فناوری و نرم افزارهای کمکی، کلاس معکوس، همیار-آموزی و یادگیری مشارکتی، راهبردهای فراشناخت و خودتنظیمی، و بازخورد تکوینی، از جمله رویکردهای نوین و موثر در تدریس به دانش آموزان SLD هستند. تحلیل این یافته ها در چارچوب نظریه های خودتعیین گری، شناختی-اجتماعی بندورا، کنترل-ارزش پکرون، بار شناختی و پردازش اطلاعات، نشان دهنده همگرایی این روش ها با اصول یادگیری فعال، انگیزش درونی و کاهش موانع شناختی و هیجانی است. نتیجه گیری کلی مقاله بر لزوم به کارگیری رویکردهای آموزشی چندوجهی، شخصی سازی شده و مبتنی بر شواهد برای حمایت از یادگیری دانش آموزان SLD در مقطع ابتدایی تاکید دارد و بر نقش حیاتی معلمان، مشاوران، مدیران و سیاست گذاران در فراهم آوردن بستر مناسب برای اجرای این روش ها تاکید می نماید.