پیش بینی جرم با هوش مصنوعی و چالش های آن در عدالت کیفری

گسترش سامانه های پیش بینی جرم مبتنی بر هوش مصنوعی، ساختار عدالت کیفری را با تحولات هنجاری بنیادین مواجه کرده است. هدف پژوهش، تحلیل ماهیت حقوقی و پیامدهای پیش بینی الگوریتمی جرم با تاکید بر اصول حقوق کیفری و آیین دادرسی ایران است. روش پژوهش کتابخانه ای و مروری بر منابع حقوقی، قوانین موضوعه و دکترین مرتبط است. یافته ها نشان می دهد که پیش بینی جرم با اصل قانونی بودن جرم و مجازات در اصل ۳۶ قانون اساسی و ماده ۲ قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲، اصل برائت در اصل ۳۷ قانون اساسی و الزامات دادرسی منصفانه ماده ۴ قانون آیین دادرسی کیفری تعارض دارد. اتکای قضایی به نتایج الگوریتمی با مفهوم علم قاضی در ماده ۲۱۱ قانون مجازات اسلامی نیز ناسازگار است. نتیجه گیری حاکی از آن است که بدون انطباق هنجاری، این سامانه ها به فرسایش تدریجی تضمین های حقوق بشر کیفری منجر می شوند.

کلیدواژه ها:

الگوریتم ، اصل برائت ، حقوق بشر کیفری ، هوش مصنوعی