مصادیق اقتدای پیامبر اسلام(ص) به هدایت انبیای پیشین و تداوم سنت الهی هدایت

اقتدای پیامبر اسلام(ص) به هدایت انبیای پیشین(ع)، جلوه ای روشن از تداوم و انسجام سنت الهی در هدایت بشر است که در سه ساحت اعتقادی، اخلاقی و عملی قابل تحلیل می باشد. در ساحت اعتقادی، تاکید بر اصول بنیادین توحید، نبوت، معاد و ایمان به کتب آسمانی، پیوند معناداری میان دعوت انبیای پیشین و رسالت خاتم برقرار می سازد. در ساحت اخلاقی، فضایل محوری همچون رحمت، عدالت، گذشت و رعایت کرامت انسانی در تعاملات اجتماعی پیامبر اسلام(ص)، استمرار ارزش هایی است که پیامبران الهی پیش از ایشان بر آن تاکید داشته اند. در ساحت عملی نیز اقداماتی نظیر تشکیل امت واحد، اقامه عدل، مقابله با ظلم، نهادینه سازی آموزش دینی و فراهم سازی بسترهای اجتماعی برای تعالی ایمان، بیانگر پیوند عمیق رسالت نبوی با سنت عملی انبیای پیشین است. این پژوهش با رویکردی کلامی و با بهره گیری از روش توصیفی–تحلیلی و منابع کتابخانه ای، درصدد استخراج و تحلیل مصادیق اقتدای پیامبر اسلام(ص) به هدایت انبیای الهی در سه عرصه یادشده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که این اقتدا نه تنها موجب تبیین هویت تاریخی و الهی امت اسلامی می گردد، بلکه چارچوبی تحلیلی برای بازخوانی وظایف فردی و اجتماعی مسلمانان در جهان معاصر فراهم می آورد و زمینه ساز مطالعات تطبیقی در حوزه دعوت و هدایت انبیاء می شود.

کلیدواژه ها:

اقتدا ، هدایت الهی ، انبیاء ، پیامبر اسلام(ص) ، سنت نبوی.