مدلسازی عوامل کلیدی موفقیت مهندسی ارزش با رویکرد فازی در پروژه های کلان

پروژه های کلان صنعت نفت و گاز نظیر احداث پالایشگاه ها، به دلیل ماهیت پیچیده، سرمایه بر بودن، ریسک های فنی بالا و عدم قطعیت های فراگیر، همواره با چالش های جدی در حوزه هزینه، زمان و کیفیت مواجه هستند. مهندسی ارزش (Value Engineering) به عنوان رویکردی سیستماتیک برای بهینه سازی توامان کارایی و هزینه، نقشی حیاتی در موفقیت این پروژه ها ایفا می کند. با این حال، عدم قطعیت و ابهام در ارزیابی معیارهای کیفی و عملکردی، مانعی بزرگ بر سر راه تحلیل دقیق این عوامل است. این مقاله با هدف رفع این نقیصه، به شناسایی و اولویت بندی عوامل کلیدی موفقیت مهندسی ارزش در پروژه های پالایشگاهی با بهره گیری از منطق فازی می پردازد. در این تحقیق، ابتدا با مرور نظام مند ادبیات، 25 معیار اولیه در سه گروه اصلی هزینه، زمان و کیفیت دسته بندی شده اند. سپس با استفاده از نظرات خبرگان و به کارگیری سیستم استنتاج تطبیقی عصبی-فازی (ANFIS)، روابط میان این عوامل و ارزش نهایی پروژه مدلسازی شده است. نتایج مدل نشان می دهد که معیار "برنامه ریزی و زمان بندی دقیق و اجرای به موقع" به عنوان تاثیرگذارترین عامل و معیار "پیشگیری از تداخل وظایف" به عنوان کم تاثیرترین عامل شناسایی می شوند. این یافته ها نشان می دهد که در پروژه های پیچیده پالایشگاهی، گروه عوامل هزینه ای (Cost) بیش از سایر گروه ها بر ارزش نهایی تاثیر می گذارد.

کلیدواژه ها:

مهندسی ارزش ، پروژه های کلان پالایشگاهی ، منطق فازی ، سیستم استنتاج عصبی-فازی موفقیت ، مدیریت عدم قطعیت.