«درک معلمان ابتدایی از پیوند سواد دیجیتالی با خودکارآمدی و رضایت شغلی در عصر تحول دیجیتال: رویکردی پدیدارشناختی»

در عصر تحول دیجیتال، فهم چگونگی تاثیر سواد دیجیتالی بر تجربه های حرفه ای معلمان به یک ضرورت بنیادین تبدیل شده است. پژوهش حاضر با رویکرد پدیدارشناختی و با هدف تبیین تجربه های زیسته ی معلمان دوره ابتدایی، به بررسی درک آنان از پیوند میان سواد دیجیتالی، خودکارآمدی آموزشی و رضایت شغلی می پردازد. مشارکت کنندگان شامل معلمان دارای پیشینه های متفاوت در استفاده از فناوری بودند که از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته انتخاب شدند. تحلیل داده ها با روش کلایزی انجام گرفت و منجر به استخراج چند مضمون محوری شد. یافته ها نشان داد که سواد دیجیتالی، علاوه بر نقش مستقیم در تسهیل فرایندهای آموزشی، به طور معناداری بر احساس توانمندی حرفه ای معلمان تاثیر می گذارد؛ به گونه ای که تسلط بر ابزارهای دیجیتال احساس کنترل، اعتمادبه نفس و مهارت آموزی مداوم را در آنان تقویت می کند. همچنین، معلمان گزارش کردند که توانایی بهره گیری از منابع دیجیتال، ارتباطات آموزشی موثر و مدیریت کلاس های فناورانه، رضایت شغلی آنان را افزایش می دهد و احساس مشارکت در تحول آموزشی را در آنان برمی انگیزد. با این حال، چالش هایی مانند کمبود زیرساخت، فشارهای سازمانی، و نابرابری مهارتی نیز به عنوان عوامل کاهش دهنده ی اعتماد و انگیزش مطرح شد. در مجموع، نتایج پژوهش بیانگر آن است که پیوند میان سواد دیجیتالی، خودکارآمدی و رضایت شغلی، ماهیتی چندلایه و مبتنی بر تجربه های فردی دارد و ارتقای آن مستلزم توجه به آموزش های هدفمند، حمایت سازمانی و توسعه ی حرفه ای مستمر است. این یافته ها می تواند برای سیاست گذاران آموزشی، مدیران مدرسه و طراحان برنامه های ارتقای مهارت های دیجیتال، راهنمایی ارزشمند فراهم سازد.