اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر شفقت بر همدلی واکنشی پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستانی شهرستان لارستان: یک مطالعه نیمه آزمایشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر شفقت بر همدلی واکنشی پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستانی انجام شد. این تحقیق از نوع کاربردی و شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل و دوره پیگیری بود. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران اورژانس بیمارستان های وابسته به دانشکده علوم پزشکی لارستان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۴۰ نفر بر اساس توان آماری تعیین و با روش تخصیص تصادفی ساده در دو گروه آزمایش (n=۲۰) و کنترل (n=۲۰) گمارده شدند. گروه آزمایش بسته درمان گروهی مبتنی بر شفقت را طی ۱۰ جلسه دریافت نمود. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه همدلی مهرابیان و اپستین (۱۹۷۲) استفاده شد و داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۶ و آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات همدلی واکنشی گروه آزمایش از ۱۶.۸۰ در پیش آزمون به ۲۲.۴۰ در پس آزمون افزایش یافته و در دوره پیگیری نیز در سطح ۲۱.۸۵ حفظ شده است؛ نتایج استنباطی نیز حاکی از اثربخشی معنادار مداخله بر افزایش همدلی واکنشی پس از کنترل اثر پیش آزمون بود (F=۲۸.۷۶۴, p=۰.۰۰۱, η۲=۰.۴۳۷). در نتیجه، درمان گروهی مبتنی بر شفقت از طریق تقویت آگاهی هیجانی و پرورش پاسخ های مهربانانه، مداخله ای موثر و پایدار برای ارتقای ظرفیت واکنش همدلانه پرستاران در محیط های پرتنش اورژانس محسوب می شود و کاربرد آن در برنامه های مداخله ای بالینی پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، همدلی واکنشی ، پرستاران ، بخش اورژانس