اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر شفقت بر همدلی و خود اطمینان بخشی پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستانی شهرستان لارستان: یک مطالعه نیمه آزمایشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر شفقت بر همدلی و خوداطمینان بخشی پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستانی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری (سه ماهه) همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران بخش اورژانس بیمارستان های وابسته به دانشکده علوم پزشکی لارستان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۴۰ نفر بر اساس توان آماری تعیین شده، انتخاب و با روش تخصیص تصادفی ساده در دو گروه آزمایش (n=۲۰) و کنترل (n=۲۰) گمارده شدند. گروه آزمایش مداخله درمان گروهی مبتنی بر شفقت را در قالب یک بسته ۱۰ جلسه ای دریافت کرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه خودانتقادی گیلبرت و همکاران (۲۰۰۴) و پرسشنامه همدلی مهرابیان و اپستین (۱۹۷۲) گردآوری و سپس با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۶ و آزمون های تحلیل واریانس با طرح مختلط و کوواریانس تک متغیری تجزیه و تحلیل شدند. یافته های استنباطی نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، مداخله درمانی موجب افزایش معنادار نمرات همدلی کل (F=۳۳.۳۸۱، p=۰.۰۰۱، η۲=۰.۴۷۴) و خوداطمینان بخشی (F=۳۳.۰۱۴، p=۰.۰۰۱، η۲=۰.۴۷۲) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است که این افزایش قابل توجه در مرحله پیگیری نیز تا حد زیادی حفظ گردید. بر اساس این نتایج می توان نتیجه گرفت که درمان گروهی مبتنی بر شفقت با کاهش واکنش های تهدیدمحور و پرورش پاسخ های مراقبتی، مداخله ای قدرتمند و کارآمد برای ارتقای همدلی با دیگران و تقویت خوداطمینان بخشی در شرایط فشارزا محسوب می شود و کاربرد آن برای پرستاران اورژانس در محیط های بالینی توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، همدلی ، خود اطمینان بخشی ، پرستاران ، بخش اورژانس