اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر شفقت بر همدلی مشارکتی پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستانی شهرستان لارستان: یک مطالعه نیمه آزمایشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر شفقت بر همدلی مشارکتی پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستانی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری به همراه گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران شاغل در بخش های اورژانس بیمارستان های تحت پوشش دانشکده علوم پزشکی لارستان (بیمارستان های لار و اوز) در سال ۱۴۰۴ بود. از این میان، ۴۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به روش تصادفی ساده در دو گروه آزمایش (n=۲۰) و کنترل (n=۲۰) گمارده شدند. گروه آزمایش، مداخله درمان گروهی مبتنی بر شفقت را طی ۱۰ جلسه دریافت کرد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه همدلی مهرابیان و اپستین (۱۹۷۲) بود. داده های به دست آمده با استفاده از آمار توصیفی، تحلیل واریانس با طرح مختلط و تحلیل کوواریانس تک متغیری در نرم افزار SPSS ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، مداخله درمانی موجب افزایش معنادار نمرات همدلی مشارکتی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در مرحله پس آزمون شده است (F=۳۲.۱۴۷، p=۰.۰۰۱، η۲=۰.۴۶۵). همچنین، این تاثیر مثبت و افزایش معنادار در مرحله پیگیری سه ماهه نیز پایدار باقی ماند (F=۳۰.۳۴۱، p=۰.۰۰۱، η۲=۰.۴۵۰). بر اساس این نتایج می توان نتیجه گرفت که درمان گروهی مبتنی بر شفقت مداخله ای موثر، قوی و پایدار برای ارتقای همدلی مشارکتی پرستاران اورژانس است و می تواند به عنوان یک رویکرد روان شناختی کارآمد در محیط های درمانی و بیمارستانی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، همدلی مشارکتی ، پرستاران ، بخش اورژانس