ارتباط بین تروماهای دوران کودکی با گرایش به خودکشی در بیماران روانپزشکی با نقش تعدیل گر عزت نفس

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط میان تروماهای دوران کودکی و گرایش به خودکشی در بیماران روان پزشکی با تاکید بر نقش تعدیل گر عزت نفس انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری شامل بیماران ۱۸ تا ۴۵ ساله مبتلا به اختلالات روانی (عمدتا خلقی و اضطرابی) مراجعه کننده به مراکز درمانی بندرعباس در سال ۱۴۰۴ بود. با استفاده از نرم افزار G-Power و روش نمونه گیری در دسترس، پس از غربالگری، داده های ۲۰۰ بیمار (n = ۲۰۰) وارد تحلیل نهایی شد. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ)، پرسشنامه رفتارهای خودکشی تجدیدنظرشده (SBQ-R) و مقیاس عزت نفس روزنبرگ (RSES) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری در نرم افزارهای SPSS-۲۶ و AMOS-۲۴ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که تروماهای کودکی ارتباط مثبت و معناداری با گرایش به خودکشی دارند. در مقابل، رابطه مستقیم میان عزت نفس و گرایش به خودکشی از نظر آماری معنادار نبود. با این حال، آسیب های کودکی ارتباط منفی و معناداری با عزت نفس نشان دادند. تحلیل های ساختاری نقش تعدیل گر عزت نفس را تایید کرد؛ بدین معنا که سطوح بالاتر عزت نفس به عنوان یک عامل محافظتی عمل کرده و اثرات مخرب تروما بر گرایش به خودکشی را به طور معناداری کاهش می دهد. نتیجه گیری می شود که افراد دارای عزت نفس پایین، الزما گرایش به خودکشی ندارند، مگر آنکه تجارب تروماتیک قابل توجهی داشته باشند. بنابراین، مداخلات بالینی پیشگیرانه باید به طور همزمان بر درمان تروماهای گذشته و بازسازی فیلتر محافظتی عزت نفس متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

ترومای دوران کودکی ، گرایش به خودکشی ، عزت نفس ، بیماران روان پزشکی.