نقش فضاهای آموزشی در شکل گیری احساس تعلق

احساس تعلق به مکان، پیوندی عاطفی و شناختی میان فرد و محیط است که موجب می شود فرد فضا را بخشی از هویت خود بداند و در آن احساس آرامش و مالکیت معنوی کند. در محیط های آموزشی، طراحی فضاهای دنج برای تعاملات دوستانه، امکان شخصی سازی فضا توسط دانش آموزان و وجود نشانه های هویتی در کالبد مدرسه، از عوامل کلیدی در شکل گیری این احساس هستند (شریف زاده، ۱۳۹۸). هنگامی که دانش آموز به مدرسه خود احساس تعلق داشته باشد، مسئولیت پذیری او نسبت به حفظ فضا افزایش یافته و اشتیاق وی برای حضور در این محیط دوچندان می شود. مطالعات نشان می دهند که ضعف در طراحی کالبدی و بی هویتی فضا منجر به بروز احساس بیگانگی در دانش آموزان می گردد که پیامد مستقیم آن افت تحصیلی و کاهش سلامت روانی است؛ در حالی که فضاهای واجد کیفیت زیباشناختی و کالبدی، حس “خانه دوم” را در دانش آموز تقویت می کنند (قاسمی، ۱۳۹۷).