رویکردهای سنتی آموزشی: ویژگی ها و مبانی

رویکردهای سنتی که ریشه در دیدگاه های رفتارگرایی و ساختارهای آموزشی کارخانه ای دارند، مدرسه را محیطی برای انتقال میراث فرهنگی و دانش رسمی از معلم (دانای کل) به دانش آموز (پذیرنده غیرفعال) می دانند. ویژگی های بارز این رویکرد شامل تمرکز بر حافظه محوری، تکرار و تمرین مکانیکی، ارزشیابی های مقایسه ای و انضباطی است که بر پایه پاداش و تنبیه بیرونی استوار است (علاقه مند، ۱۳۹۶). در این پارادایم، اشتیاق تحصیلی غالبا با “نظم و اطاعت” اشتباه گرفته می شود و دانش آموزانی که خارج از چارچوب های رسمی فکر یا عمل می کنند، ناهنجار تلقی می شوند (شریعتمداری، ۱۳۸۶). این رویکرد با نادیده گرفتن تفاوت های فردی و نیازهای عاطفی، زمینه ساز گسست میان دانش آموز و محتوای درسی شده و اشتیاق واقعی را به نفع پیشرفت صوری فدا می کند.