شاخص ها و نشانگرهای سنجش اشتیاق تحصیلی

برای ارزیابی اشتیاق تحصیلی در محیط های آموزشی ایران، نشانگرهای عینی و ذهنی متعددی مورد استفاده قرار می گیرند. در بعد رفتاری، شاخص هایی نظیر تداوم در انجام تکالیف، پرسش گری در کلاس و غیبت های کم شمار مد نظر هستند. در بعد عاطفی، شاخص هایی همچون احساس شادی در مدرسه، علاقه به دروس و پیوند با اولیای مدرسه سنجیده می شوند و در بعد شناختی، استفاده از راهبردهای فراشناختی و تمایل به حل مسائل دشوار به عنوان نشانگر مطرح می گردند (صالحی، ۱۳۹۴). ابزارهای سنجش بومی سازی شده معمولا با تمرکز بر این نشانگرها، به دنبال شناسایی طیف اشتیاق از سطح «درگیری حداقلی» تا «غرقگی در یادگیری» هستند. این نشانگرها به مربیان کمک می کنند تا به جای قضاوت بر اساس نمره، کیفیت فرآیند یادگیری دانش آموز را رصد کرده و در صورت مشاهده افت در هر یک از این شاخص ها، مداخلات تربیتی لازم را انجام دهند (زرنگی، ۱۳۹۸).