اصول و راهبردهای طراحی فضاهای شهری فراگیر

طراحی فراگیر در فضای شهری، صرفا به معنای افزودن چند عنصر دسترس پذیر مانند رمپ، آسانسور یا علائم بریل نیست؛ بلکه نوعی بازاندیشی بنیادین در شیوه فهم، سازمان دهی و تولید فضاست. در این رویکرد، شهر نه به مثابه ظرفی خنثی برای استقرار عملکردها، بلکه به عنوان محیطی زنده، اجتماعی و چندلایه در نظر گرفته می شود که باید امکان حضور، حرکت، مکث، تعامل و تجربه برابر را برای گروه های مختلف انسانی فراهم کند. به همین دلیل، اصول طراحی فراگیر را باید مجموعه ای از معیارهای هم پوشان دانست که در کنار یکدیگر می توانند محیطی عادلانه تر، ایمن تر و انسانی تر ایجاد کنند. این اصول از سطح کالبدی آغاز می شوند، اما در سطح ادراکی، اجتماعی و مدیریتی نیز امتداد می یابند (Patrick & McKinnon, ۲۰۲۲).