نقد پارادایم های سنتی و ظهور رویکردهای مبتنی بر تنوع

پارادایم های غالب در طراحی شهری قرن بیستم، غالبا بر پایه «استانداردسازی» و «کاربر متوسط» بنا شده بودند. این رویکرد که ریشه در تفکر صنعتی و مهندسی داشت، انسان را موجودی یکسان و قابل پیش بینی فرض می کرد. در نتیجه، فضاهای شهری عمدتا برای نیازهای افراد سالم، جوان، و بدون محدودیت های فیزیکی طراحی می شدند. این امر منجر به ایجاد «شهرهای نابرابر» شد که در آن ها، افراد دارای معلولیت، سالمندان، کودکان، و سایر گروه هایی که از این استاندارد «متوسط» فاصله داشتند، با موانع فیزیکی، ادراکی و اجتماعی متعددی روبرو می شدند. طراحی فراگیر در واکنش به این نابرابری ها، بر «تنوع» به عنوان یک اصل بنیادین تاکید می کند. این بدان معناست که طراحی باید از ابتدا، دامنه وسیعی از نیازها، توانایی ها و تجربیات انسانی را در نظر بگیرد.