تاثیر فعالیت بدنی بر عملکرد در ریاضیات و خواندن

پژوهش های متعدد نشان داده اند که تاثیر فعالیت بدنی بر دروس مختلف تحصیلی یکسان نیست و این تاثیر در ریاضیات آشکارتر و قوی تر از خواندن است. یک مرور سیستماتیک و فراتحلیل توسط Barbosa و همکاران (۲۰۲۰) نشان داد که برنامه های فعالیت بدنی مبتنی بر مدرسه تاثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی در ریاضیات دارد، در حالی که تاثیر بر خواندن مثبت اما کوچک تر و گاهی غیرمعنادار بود. توضیح این تفاوت به ماهیت شناختی هر درس باز می گردد. ریاضیات به میزان بیشتری به کارکردهای اجرایی مانند حافظه کاری، انعطاف پذیری شناختی و کنترل مهاری وابسته است (Visier-Alfonso et al., ۲۰۲۱). در مقابل، خواندن در مراحل اولیه (رمزگشایی کلمات) تا حد زیادی به مهارت های زبانی و واج شناختی وابسته است که تحت تاثیر فعالیت بدنی قرار می گیرند. با این حال، خواندن پیچیده (درک مطلب و تفسیر متون) نیز به کارکردهای اجرایی وابسته است و فعالیت بدنی می تواند از طریق بهبود این مهارت ها، درک مطلب را نیز افزایش دهد. یک مطالعه طولی بر روی ۱۴۲ دانش آموز نشان داد که آمادگی جسمانی بالاتر در ابتدای سال، بهبود معناداری در نمرات ریاضیات در طول سال را پیش بینی می کند، در حالی که تاثیر آن بر خواندن غیرمعنادار بود. همچنین، یک مطالعه تجربی نشان داد که دانش آموزانی که در برنامه های ورزشی منظم شرکت می کنند، در مقایسه با گروه کنترل، نمرات بالاتری در آزمون های ریاضیات کسب می کنند و این تفاوت در حل مسائل کلامی (که نیاز به کارکردهای اجرایی بالاتری دارند) بیشتر بود. یک متاآنالیز دیگر نشان داد که شدت و مدت فعالیت بدنی نقش تعدیل کننده مهمی ایفا می کند و فعالیت با شدت متوسط تا زیاد در دروس تربیت بدنی، به طور قابل توجهی عملکرد در ریاضیات را بهبود می بخشد. بنابراین، مدارس می توانند با تاکید بر فعالیت های بدنی که کارکردهای اجرایی را به چالش می کشند (مانند ورزش های تیمی که نیاز به تصمیم گیری سریع و انعطاف پذیری دارند)، به بهبود عملکرد دانش آموزان در ریاضیات کمک کنند.