مکانیسم های عصبی-شناختی تاثیر فعالیت بدنی بر یادگیری

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 5

متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

SREDCONF01_3944

تاریخ نمایه سازی: 12 خرداد 1405

چکیده مقاله:

فعالیت بدنی منظم از طریق چندین مکانیسم عصبی-شناختی بر عملکرد تحصیلی و یادگیری تاثیر می گذارد. اولین مکانیسم، افزایش جریان خون مغزی و اکسیژن رسانی به مغز است. فعالیت بدنی باعث گشاد شدن عروق خونی و افزایش جریان خون به نواحی مختلف مغز از جمله هیپوکامپ (مرکز حافظه و یادگیری) و قشر پیش پیشانی (مرکز توجه و کارکردهای اجرایی) می شود و این امر به تامین بهتر گلوکز و اکسیژن برای نورون ها کمک می کند (Donnelly et al., ۲۰۱۶). دومین مکانیسم، افزایش فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) است. BDNF یک پروتئین کلیدی است که در رشد، بقا و تمایز نورون ها نقش دارد و فعالیت بدنی منظم سطح BDNF را در هیپوکامپ افزایش می دهد. این افزایش با بهبود حافظه فضایی و یادگیری همراه است. سومین مکانیسم، افزایش انعطاف پذیری عصبی (Neuroplasticity) است. فعالیت بدنی باعث تحریک نورون زایی (تولید نورون های جدید) در هیپوکامپ و افزایش تعداد سیناپس ها و دندریت ها می شود که پایه های یادگیری و حافظه هستند (Ruiz-Ariza et al., ۲۰۲۱). چهارمین مکانیسم، تاثیر بر سیستم های انتقال دهنده عصبی است. فعالیت بدنی باعث افزایش ترشح دوپامین، سروتونین و نوراپی نفرین می شود که در تنظیم توجه، انگیزه و خلق وخو نقش دارند. افزایش این انتقال دهنده های عصبی به دانش آموز کمک می کند تا تمرکز بهتری داشته باشد و انگیزه بیشتری برای یادگیری نشان دهد. پنجمین مکانیسم، کاهش التهاب سیستمیک و استرس اکسیداتیو است. التهاب مزمن و استرس اکسیداتیو می توانند به نورون ها آسیب بزنند و عملکرد شناختی را مختل کنند. فعالیت بدنی منظم با کاهش نشانگرهای التهابی و افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی، از مغز محافظت می کند (Barbosa et al., ۲۰۲۰). ششمین مکانیسم، بهبود کیفیت خواب است. فعالیت بدنی منظم با تنظیم ریتم شبانه روزی و افزایش زمان خواب عمیق، به تثبیت حافظه و یادگیری کمک می کند. هفتمین مکانیسم، کاهش استرس و اضطراب است. فعالیت بدنی با کاهش سطح کورتیزول (هورمون استرس) و افزایش اندورفین (هورمون شادی)، به دانش آموزان کمک می کند تا در محیط یادگیری احساس آرامش بیشتری داشته باشند و اضطراب امتحان را کاهش دهند (Haverkamp et al., ۲۰۲۰). هشتمین مکانیسم، بهبود خودتنظیمی و کارکردهای اجرایی است که شامل توانایی برنامه ریزی، کنترل تکانه و تغییر انعطاف پذیر بین وظایف می شود و برای موفقیت تحصیلی ضروری است.

کلیدواژه ها:

مکانیسم های عصبی-شناختی تاثیر فعالیت بدنی بر یادگیری

نویسندگان