نقش هیجان های مثبت در یادگیری و پیشرفت تحصیلی

نقش هیجان های مثبت در یادگیری، از منظر نظریه «گسترش و ساخت» به خوبی تبیین شده است. طبق این دیدگاه، هیجان های مثبت نظیر لذت، کنجکاوی و امید، دامنه توجه و تفکر یادگیرنده را گسترش می دهند و او را قادر می سازند تا با منابع شناختی بیشتری به حل مسائل بپردازد. در محیط های آموزشی که مملو از هیجان های مثبت هستند، یادگیرندگان تمایل بیشتری به پذیرش چالش های دشوار نشان می دهند و در مواجهه با شکست، تاب آوری بالاتری دارند. از سوی دیگر، هیجان های منفی مانند ترس یا ناامیدی، موجب انقباض شناختی شده و فرد را به سمت راهبردهای تکراری و حافظه محور سوق می دهند. پژوهشگران ایرانی بر این باورند که تلفیق هیجان های مثبت با محتوای آموزشی، از طریق فعالیت های بازی وار، می تواند عملکرد تحصیلی را به شکل معناداری ارتقا دهد؛ چرا که این فعالیت ها با کاهش بار شناختی ناشی از اضطراب، منابع ذهنی لازم برای پردازش عمیق اطلاعات را آزاد می کنند (فتحی آذر و همکاران، ۱۳۹۹).