اصول و روش های متقاعد سازی و تغییر نگرش در آموزش و پرورش فراگیر

هدف این مقاله، شناسایی عوامل موثر در ایجاد شکاف میان سیاست های آموزش فراگیر و عملکرد واقعی در محیط های آموزشی، به ویژه در ایران، و همچنین تبیین روش های کاربردی متقاعدسازی برای کاهش این شکاف است. این مطالعه به روش مروری و با تحلیل مبانی نظری شامل مدل احتمال بسط (ELM)، نظریه رفتار برنامه ریزی شده (TPB) و نظریه تماس انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که نگرش ها و باورهای ضمنی معلمان، کمبود آموزش تخصصی، نظام ارزیابی طردکننده، نبود مترجمان زبان اشاره، و کاستی های زیرساختی از مهم ترین موانع تحقق آموزش فراگیر در ایران هستند. در مقابل، روش هایی همچون داستان سرایی، ایجاد تعهدات کوچک، کاهش اضطراب از طریق آموزش مهارت محور، گروه بندی انعطاف پذیر، و گوش دادن متفاوت به عنوان راهبردهای موثر متقاعدسازی معرفی شده اند. در پایان، مدل بومی «پاسخ به مداخله – ایران» (RTI-IR) با تاکید بر نقش معلم رابط سیار به عنوان راهکاری عملی برای غلبه بر کمبود منابع تخصصی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش فراگیر ، متقاعدسازی ، تغییر نگرش ، موانع ساختاری ، ایران.