بررسی نقش غوطه وری در آب سرد پس از تمرین مقاومتی سنتی بر شاخص های میوژنیک عضله در مردان جوان غیرفعال

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر چهار هفته تمرین مقاومتی سنتی به تنهایی و در تلفیق با غوطه وری در آب سرد پس از جلسات تمرینی بر میزان بیان ژن ها mTOR (به عنوان یک نشانگر آنابولیک)VEGF ‎ و‎ HIF-۱ ‎(به عنوان نشانگرهای آنژیوژنیک) در عضله مردان جوان غیرورزشکار طراحی گردید. در یک مطالعه نیمه تجربی، ۱۲ مرد جوان غیرفعال (دامنه سنی ۱۷ تا ۲۵ سال) به طور تصادفی در گروه های مورد نظر تخصیص یافتند. پروتکل تمرینی متشکل از سه حرکت اصلی برای اندام تحتانی (پرس پا، پشت پا و جلوپا) با شدت معادل ۷۰ تا ۸۰ درصد یک تکرار بیشینه و به مدت چهار هفته اجرا شد. غوطه وری در آب سرد به صورت تناوبی (سه دوره ۴ دقیقه ای) انجام پذیرفت. بیان ژن های ‎ mTOR،VEGF ‎ و‎ HIF-۱ ‎با روش‎ Real Time PCR ‎از نمونه های خونی گرفته شده پیش و پس از دوره تمرین اندازه گیری گردید. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های‎ ANOVA ‎یک راهه و آزمون تعقیبی‎ LSD ‎در سطح معناداری ۰.۰۵≥p ‎ صورت گرفت. یافته ها نشان داد که انجام تمرین مقاومتی سنتی همراه با غوطه وری در آب سرد بیشترین تاثیر را داشته و نسبت به گروه کنترل، افزایش معناداری در بیان هر سه ژن mTOR ‎‎(P=۰.۰۰۱)‎، VEGF(P=۰.۰۰۰۱) ‎ و‎ HIF-۱ (P=۰.۰۱۹) ‎ایجاد کرده است. برخلاف باور رایج مبنی بر کاهش سیگنالینگ آنابولیک در معرض سرما، ترکیب تمرین سنتی و غوطه وری در آب سرد منجر به بروز یک پاسخ مولکولی هم افزا شد که هر دو مسیر هایپرتروفی و آنژیوژنز را به طور همزمان و مطلوبی تحریک نمود. به نظر می رسد این روش در طراحی برنامه های تمرینی اولیه برای جمعیت غیرورزشکار با هدف بهبود سازگاری های عضلانی و عروقی قابل بهره برداری باشد‎.‎

کلیدواژه ها:

تمرین مقاومتی سنتی ، غوطه وری در آب سرد ، mTOR ، VEGF ، HIF-۱‎